رایگانافرا ابراهیمی

نسیم کنارش زانو زد. نگاهش به کیان بود که روی تخت دراز کشیده بود، بی آن که پلک بزند. نفس های پسرک منظم بود، اما صدایی از سینه اش می آمد که شبیه خش خش برگ های خشک روی زمین بود.

ـ «سهراب... باید از اینجا بریم.» نسیم این را گفت، اما صدایش رمقی نداشت. خودش هم می دانست فرار فایده ای ندارد. درهای خانه دیگر به کوچه باز نمی شدند؛ آن ها به همان راهرویی باز می شدند که کیان گفته بود.

سهراب سرش را بالا آورد. «نمی تونیم بریم. کلید... کلید دست اونه.»

همان لحظه صدای کشیده شدن چیزی روی پارکت طبقه بالا شنیدند. طوری که انگار یک صندلی سنگین را روی زمین می کشیدند. بعد صدای پایی آمد؛ آهسته، موزون و نزدیک.

کوبش پاها روی پله اول آمد.

سهراب به سمت در اتاق چرخید.

پله دوم.

صدای قدم ها سنگین تر شد، انگار چیزی با وزن خیلی زیاد روی چوب پله ها راه می رفت.

پله سوم.

کیان روی تخت نشست. لبخند روی لب هایش پررنگ تر شد. رو به در کرد و گفت:

ـ «آمد.»

در اتاق بی آن که کسی دستگیره اش را بچرخاند، آرام به سمت داخل باز شد. نور ماه از پنجره راهرو به درون تابید و روی زمین افتاد. اما نور زرد و مرده ای که از قاب در به داخل خزید، شبیه مهتاب نبود.

سهراب جلوی نسیم و کیان ایستاد. دستش را دراز کرد تا هر چه دم دستش بود پرتاب کند، اما هیچ چیز نبود. فقط تاریکی بود که آرام آرام از چهارچوب در سرازیر شد و روی فرش اتاق پهن شد.

از میان سایه ها، قامتی بلند و خمیده سر برآورد. پوستش مثل چوب خشک و ترک خورده درختان قدیمی بود و دست هایش تا زانوهایش آویزان بود. چشم هایش نداشت؛ به جای آن، دو حفره تاریک بود که بوی خاکستر از آن ها بلند می شد.

موجود وارد اتاق شد. صدایش در سر هر دو نفرشان پیچید؛ نه با گوش، بلکه با استخوان هایشان شنیده می شد:

ـ «خانواده... کامل شد.»

نسیم جیغ کشید، اما صدایش در گلو خفه شد. سیاهی دور تا دور اتاق را گرفت و دیوارها شروع به لرزیدن کردند، انگار خانه داشت نفس می کشید.

سهراب به سمت در هجوم آورد تا کیان را بیرون بکشد، اما دست های نامرئی و سردی دور مچ هایش پیچیدند و او را به عقب کشیدند. آخرین چیزی که پیش از تاریکی مطلق دید، ساعت ارسلان بود که از میان انگشت هایش لغزید و روی زمین افتاد. عقربه ها تکان خوردند و روی سه و سی و چهار دقیقه قفل شدند.