موجود در تاریکی زندگی می کرد، اما تاریکی ای که می خواست تاریکی چراغ نبود. تاریکی بیدار ماندن بود؛ همان چیزی که در چشم های خسته جمع می شد. سهراب حالا می فهمید چرا موجود در روشنایی راهرو ناپدید شده بود. نور، بدن او را نمی سوزاند؛ فقط خانه موقتش را از او می گرفت. اما هر شب که کسی در آن خانه دیر می خوابید، دوباره برایش اتاقی ساخته می شد.
و این خانه پر از بیدارها بود. نسیم که نصفه شب ها بیدار می ماند. سهراب که ساعت ها کنار تخت کیان چرت می زد. کیان که هر شب ساعت سه چشم هایش باز می شد.
هدفش اما فقط خوردن نبود. او مراقب می خواست؛ کسی که بماند، در همان خانه بیدار بماند و هر شب، با نخوابیدنش، برای او غذا بیاورد.
کیان این را بهتر از هر کسی فهمیده بود. آن شب، وقتی سهراب سایه را دید، کیان دستش را بالا آورد و آرام گفت:
ـ «نترس بابا. اون کاری با تو نداره.»
سایه ایستاد.
کیان ادامه داد: «اون فقط می خواد یکی اینجا بمونه. مثل ارسلان. اگه همه بریم، اون دوباره تنها می شه.»
صدای موجود از زیر تخت آمد؛ خش دار و آرام:
ـ «بزرگ تر شدی... اما هنوز سر ساعت نخوابیدی...»
نسیم جلوی دهانش را گرفت. صدا ادامه داد:
ـ «یکی... برای بیدار ماندن... کم بود...»
سهراب فهمید جمله را اشتباه نشنیده. سال پیش هم همین را گفته بود: یکی برای خوابیدن کم بود. حالا برعکسش را می گفت. اینجا کسی را می خواست که بیدار بماند و در خانه نگهش دارد.
بعد صدایی از طبقه بالا آمد. صدای در اتاق قفل شده که آرام باز می شد.
سهراب به پله ها نگاه کرد و تنها چیزی که دید، در قاب پنجره باریک اتاق بالا بود: نور چراغ اتاق یک باره روشن شد و بعد خاموش.
سایه زیر تخت ناپدید شد. بوی خاک، لحظه ای، جای بوی خانه را گرفت و بعد رفت.
کیان سرش را روی بالش گذاشت و بی آن که چشمانش را ببندد، گفت:
ـ «حالا فهمید. اون بالا اتاقشه. این پایین فقط... راهروشه.»
چراغ های راهرو یکی پس از دیگری سوسو زدند و خاموش شدند. سکوت خانه سنگین شد، اما این سکوت مثل قبل نبود؛ حالا بوی خاک نم زده در تمام خانه پیچیده بود، انگار ریشه های درختان قدیمی زیر پی ساختمان تنفس می کردند.
سهراب روی لبه تخت نشست. دست هایش هنوز می لرزیدند. ساعت مچی ارسلان را که روی کف کمد پیدا کرده بود، توی مشتش فشرد. لبه های فلزی ساعت سرد بود و شیشه ترک خورده اش زیر فشار انگشت هایش جیرجیر کرد.