موجودی خمیده، با قدی غیرطبیعی که به زور در فضای کمد جا گرفته بود، به آهستگی شروع به بیرون خزیدن کرد. صدای مفاصلش شبیه شکستن شاخه های خشک درخت بود: تق... تق...
ارسلان خواست فریاد بزند، اما صدایش در گلو خفه شد. فلج خواب نبود؛ تنش واقعاً از وحشت منجمد شده بود .
موجود تا میانه اتاق خزید. صورتش پر از شیارهای چروکیده بود و دهانش به طرز وحشتناکی پهن؛ گوش تا گوش دهانی بی لب که دندان های نامرتب و زردش از لای آن پیدا بود. بوی خاک باران خورده کهنه و گوشت مانده تمام اتاق را پر کرد.
موجود نزدیک و نزدیک تر شد، تا جایی که نفس یخ زده اش روی صورت ارسلان ریخت. دهانش را باز کرد و بزاق لزجی از لای دندان هایش چکید. با همان صدای خرخر مانند و مرده، آرام کنار گوش ارسلان پچ پچ کرد:
«بزرگ تر شدی... اما هنوز سر ساعت نخوابیدی...»
ارسلان چشم هایش را با تمام توان بست و شروع کرد در دلش به شمردن .فقط می خواست تمام شود. بوی تعفن شدیدتر شد و سرمای بیش از پنج انگشت یخ زده را حس کرد که آرام روی مچ پایش نشستند. انگشت هایی که گوشت پایش را فشردند و شروع کردند به کشیدن...
صبح روز بعد، باران بند آمده بود. پرده های اتاق با نسیم ملایم صبحگاهی تکان می خوردند.
اتاق کاملاً خالی بود. تختخواب مرتب بود و اثری از به هم ریختگی دیده نمی شد؛ جز پتویی که تا نیمه روی زمین کشیده شده بود و ردی از خاک نمناک که از کنار تخت مستقیم می رفت به سمت کمد دیواری...
و در کمد دیواری، مثل همیشه، دقیقاً دو بند انگشت باز مانده بود.
مادر ارسلان ساعت شیش و نیم صبح با سینی چای و نان تازه از پلهها بالا آمد. طبقهی بالا در سکوت مطلق بود. درِ اتاق ارسلان نیمهباز بود.
مادر با صدای بلند گفت: «ارسلان جان؟ پاشو مامان، مدسه ت دیر شد که!»
جوابی نیامد. مادر سینی را روی میز کوچک کنار در گذاشت و وارد اتاق شد. تخت خالی بود، اما بوی غریبی در فضا پیچیده بود؛ بوی خاکستر سرد و سردابههای قدیمی. پتو روی زمین افتاده بود و ردی از خاکِ تیره روی پارکتها کشیده شده بود.
چشم مادر به کمد دیواری افتاد. درِ کمد، طبق معمولِ این چند روز، دو بند انگشت باز بود. فکر کرد ارسلان لابد باز هم یادش رفته درِ کمد را کامل ببندد. با کلافگی سمت کمد رفت، دستگیره را گرفت و در را محکم کشید تا باز شود:
«تو باز این کمد رو نبستی—»
حرف در دهانش ماسید.