رایگانافرا ابراهیمی

ـ «اون پایین خوابیده. می گه اینجا بوی آدم میده. بوی زندگی میده.»

سهراب ناخودآگاه پاهایش را جمع کرد. او به فضای تاریک و باریک زیر کاناپه نگاه کرد. فقط سیاهی بود. اما وقتی خوب دقت کرد، متوجه شد که فرش زیر کاناپه کمی مرطوب به نظر می رسد، انگار کسی با کفش های گلی روی آن راه رفته باشد.

آن شب، آن ها کیان را به اتاق خودشان بردند. سهراب تمام چراغ های خانه را روشن گذاشت. اما هر بار که پلک می زد، احساس می کرد سایه ها در گوشه چشمش حرکت می کنند.

نیمه شب، سهراب با شنیدن صدایی از خواب پرید. صدای خش خش... مثل کشیده شدن ناخن روی پارچه.

او به جای خالی کیان نگاه کرد. کیان بین او و نسیم نبود.

سهراب با وحشت از جا پرید. چراغ اتاق روشن بود، اما زیر تخت... زیر تخت کاملاً تاریک به نظر می رسید، تاریک تر از آنچه که باید باشد.

او خم شد تا زیر تخت را ببیند.

درست در همان لحظه، صدای کیان را از داخل کمد دیواری اتاق خودشان شنید. صدایی خفه و لرزان:

ـ «بابا... اینجا خیلی تنگه... در رو باز کن...»

سهراب به سمت کمد اتاق خودشان دوید. دستگیره را چرخاند، اما کمد باز نمی شد. انگار کسی از داخل آن را نگه داشته بود. او با تمام قدرت در را کشید. وقتی در باز شد، کیان آن جا نبود.

فقط بوی شدید خاک نم زده بیرون زد و روی کف کمد، یک ساعت مچی شکسته افتاده بود. ساعتی که عقربه هایش روی سه و سی و چهار دقیقه متوقف شده بود.

سهراب ساعت را شناخت. این ساعت او نبود. قدیمی بود. پشت ساعت با خطی ریز حک شده بود: *«برای پسرم، ارسلان.»*

صدای نسیم از پشت سرش بلند شد، اما صدا از گلویش بیرون نمی آمد، فقط یک جیغ خفه بود.

سهراب برگشت و دید کیان روی تخت نشسته است. اما او دیگر تنها نبود. سایه ای بلند و خمیده، با دست هایی که انگار از گل و ریشه ساخته شده بودند، از زیر تخت بیرون آمده بود و انگشت های بلندش را به آرامی روی گلوی کیان می کشید.

موجود ساکن کمد، دیگر ساکن کمد نبود. او حالا ساکن خانه آن ها شده بود.

سهراب دیگر نمی توانست صبر کند؛ باید می فهمید موجود چطور در خانه می چرخد. او تازه فهمید: موجود از کمد بیرون نیامده بود که خانه را ترک کند؛ کمد فقط اولین اتاقش بود. ساختمان قدیمی، چوب های نم کشیده، پارکت نرم، دیوارهایی که عرق می کردند، خانه خودش یک کمد بزرگ بود که درهایش را کسی سال ها پیش بسته بود. و حالا ساکنش بیدار شده بود.