رایگانافرا ابراهیمی

موجود ساکن کمد، دیگر ساکن کمد نبود. او حالا ساکن خانه‌ی آن‌ها شده بود.

سهراب دیگر نمی توانست صبر کند. آن رد پای کوچک خاک آلود، مثل یک امضای زشت روی پله افتاده بود. او کلید را از جیبش درآورد. دستش می لرزید، اما باید می فهمید پشت آن در چه خبر است.

نسیم پشت سرش ایستاده بود و لباسش را چنگ می زد. سهراب کلید را در قفل چرخاند. صدای چرخیدن زبانه قفل در سکوت خانه مثل صدای شلیک گلوله بود. در را هل داد.

اتاق تاریک بود. پرده های ضخیم جلوی نور ماه را گرفته بودند. بوی خاک نم زده آن قدر غلیظ بود که سهراب برای لحظه ای احساس کرد در اعماق یک چاه ایستاده است. چراغ را روشن کرد.

اتاق خالی بود. کمد دیواری گردویی بزرگ، با آن درهای سنگین، درست روبروی آن ها بود. هر دو در کمد کاملاً بسته بودند. سهراب جلو رفت و با احتیاط دستگیره ها را گرفت. درها را تا آخر باز کرد.

داخل کمد هیچ چیز نبود. نه سایه ای، نه موجودی، و نه حتی لباسی. فقط چوب قدیمی و بوی تند نا. سهراب مشتی به کف کمد زد؛ محکم بود. هیچ راه مخفی یا دریچه ای وجود نداشت.

ـ «خالیه، نسیم. هیچ کس اینجا نیست.» سهراب این را گفت، اما صدایش اطمینان نداشت.

نسیم آرام نزدیک شد. نگاهش به کف اتاق افتاد. «سهراب... پس اون بو از کجا می آید؟»

بو دیگر از کمد نمی آمد. حالا انگار از تمام دیوارها تراوش می کرد. آن ها از اتاق بیرون آمدند و در را دوباره قفل کردند، اما سنگینی عجیبی روی سینه شان حس می کردند.

پایین پله ها، کیان روی کاناپه نشسته بود. او به تلویزیون خاموش زل زده بود. سهراب کنارش نشست و دستش را روی موهایش کشید.

ـ «کیان جان، تو دیشب رفتی دم در اتاق بالا؟»

کیان سرش را به سمت پدرش نچرخاند. نگاهش هنوز به صفحه سیاه تلویزیون بود.

ـ «اون دیگه اون جا نیست بابا.»

قلب سهراب ریخت. «کی اون جا نیست؟ کیان، با من حرف بزن. کی رو می گی؟»

کیان بالاخره سرش را برگرداند. لبخند عجیبی روی لب هایش بود؛ لبخندی که هیچ شباهتی به لبخند یک بچه شش ساله نداشت.

ـ «صاحب کمد. گفت اون بالا خیلی تنهاست. گفت هوا کمه. گفت دلش برای یه جای گرم تنگ شده.»

نسیم که از آشپزخانه صدای آن ها را می شنید، با لیوان آبی در دست خشکش زد.

ـ «خب... خب الان کجاست؟» سهراب سعی می کرد صدایش نلرزد.

کیان به آرامی دستش را بلند کرد و به زیر کاناپه ای که روی آن نشسته بودند اشاره کرد.