رایگانافرا ابراهیمی

ـ «کیان جان، تو دیشب رفتی دم درِ اتاق بالا؟»

کیان سرش را به سمت پدرش نچرخاند. نگاهش هنوز به صفحه‌ی سیاه تلویزیون بود.

ـ «اون دیگه اونجا نیست بابا.»

قلب سهراب ریخت. «کی اونجا نیست؟ کیان، با من حرف بزن. کی رو می‌گی؟»

کیان بالاخره سرش را برگرداند. لبخند عجیبی روی لب‌هایش بود؛ لبخندی که هیچ شباهتی به لبخند یک بچه‌ی شش ساله نداشت.

ـ «صاحب کمد. گفت اون بالا خیلی تنهاست. گفت هوا کمه. گفت دلش برای یه جای گرم تنگ شده.»

نسیم که از آشپزخانه صدای آن‌ها را می‌شنید، با لیوان آبی در دست خشکش زد.

ـ «خب... خب الان کجاست؟» سهراب سعی می‌کرد صدایش نلرزد.

کیان به آرامی دستش را بلند کرد و به زیر کاناپه‌ای که روی آن نشسته بودند اشاره کرد.

ـ «اون پایین خوابیده. می‌گه اینجا بوی آدم میده. بوی زندگی میده.»

سهراب ناخودآگاه پاهایش را جمع کرد. او به فضای تاریک و باریک زیر کاناپه نگاه کرد. فقط سیاهی بود. اما وقتی خوب دقت کرد، متوجه شد که فرش زیر کاناپه کمی مرطوب به نظر می‌رسد، انگار کسی با کفش‌های گلی روی آن راه رفته باشد.

آن شب، آن‌ها کیان را به اتاق خودشان بردند. سهراب تمام چراغ‌های خانه را روشن گذاشت. اما هر بار که پلک می‌زد، احساس می‌کرد سایه‌ها در گوشه‌ی چشمش حرکت می‌کنند.

نیمه‌شب، سهراب با شنیدن صدایی از خواب پرید. صدای خش‌خش... مثل کشیده شدن ناخن روی پارچه.

او به جای خالی کیان نگاه کرد. کیان بین او و نسیم نبود.

سهراب با وحشت از جا پرید. چراغ اتاق روشن بود، اما زیر تخت... زیر تخت کاملاً تاریک به نظر می‌رسید، تاریک‌تر از آنچه که باید باشد.

او خم شد تا زیر تخت را ببیند.

درست در همان لحظه، صدای کیان را از داخل کمد دیواری اتاق خودشان شنید. صدایی خفه و لرزان:

ـ «بابا... اینجا خیلی تنگه... در رو باز کن...»

سهراب به سمت کمد اتاق خودشان دوید. دستگیره را چرخاند، اما کمد باز نمی‌شد. انگار کسی از داخل آن را نگه داشته بود. او با تمام قدرت در را کشید. وقتی در باز شد، کیان آنجا نبود.

فقط بوی شدید خاک نم‌زده بیرون زد و روی کف کمد، یک ساعت مچی شکسته افتاده بود. ساعتی که عقربه‌هایش روی **۳:۳۴** متوقف شده بود.

سهراب ساعت را شناخت. این ساعت او نبود. قدیمی بود. پشت ساعت با خطی ریز حک شده بود: «برای پسرم، ارسلان.»

صدای نسیم از پشت سرش بلند شد، اما صدا از گلویش بیرون نمی‌آمد، فقط یک جیغ خفه بود.

سهراب برگشت و دید کیان روی تخت نشسته است. اما او دیگر تنها نبود. سایه‌ای بلند و خمیده، با دست‌هایی که انگار از گل و ریشه ساخته شده بودند، از زیر تخت بیرون آمده بود و انگشت‌های بلندش را به آرامی روی گلوی کیان می‌کشید.