رایگانافرا ابراهیمی

کیان روی پله‌ی آخر ایستاده بود. چشم‌هایش باز بود، اما نگاهش به جایی دور خیره مانده بود. دست‌هایش را کنار بدنش نگه داشته بود و آرام، یک پله بالا می‌رفت.

سهراب چند قدم جلو رفت.

ـ «کیان، برگرد پیش ما.»

پسرک ایستاد. سرش را اندکی کج کرد، انگار صدای پدرش از فاصله‌ای خیلی دور می‌آمد.

نسیم آرام گفت: «عزیزم، بیا پایین.»

کیان جواب نداد. فقط دستش را بالا آورد و به درِ اتاق قفل‌شده اشاره کرد.

سهراب به جیبش دست برد. کلید هنوز آن‌جا بود.

پسرک زیر لب گفت:

ـ «اون بالا منتظر نیست.»

نسیم نفسش را حبس کرد.

کیان پلک زد و انگار تازه از خواب بیدار شده باشد، به اطراف نگاه کرد. با دیدن پدر و مادرش، لبخند کوچکی زد.

ـ «چرا توی راهرو ایستادین؟»

سهراب چیزی نگفت. فقط کیان را بغل کرد و پایین آورد.

صبح که بیدار شدند، قفل اتاق بالا دست‌نخورده بود. کلید هم در جیب سهراب مانده بود.

اما روی پله‌ی آخر، درست جلوی در اتاق، جای یک پای کوچک خاک‌آلود دیده می‌شد.

سهراب دیگر نمی‌توانست صبر کند. آن رد پای کوچک خاک‌آلود، مثل یک امضای زشت روی پله افتاده بود. او کلید را از جیبش درآورد. دستش می‌لرزید، اما باید می‌فهمید پشت آن در چه خبر است.

نسیم پشت سرش ایستاده بود و لباسش را چنگ می‌زد. سهراب کلید را در قفل چرخاند. صدای چرخیدن زبانه‌ی قفل در سکوت خانه مثل صدای شلیک گلوله بود. در را هل داد.

اتاق تاریک بود. پرده‌های ضخیم جلوی نور ماه را گرفته بودند. بوی خاک نم‌زده آن‌قدر غلیظ بود که سهراب برای لحظه‌ای احساس کرد در اعماق یک چاه ایستاده است. چراغ را روشن کرد.

اتاق خالی بود. کمد دیواری گردویی بزرگ، با آن درهای سنگین، درست روبروی آن‌ها بود. هر دو درِ کمد کاملاً بسته بودند. سهراب جلو رفت و با احتیاط دستگیره‌ها را گرفت. درها را تا آخر باز کرد.

داخل کمد هیچ‌چیز نبود. نه سایه‌ای، نه موجودی، و نه حتی لباسی. فقط چوب قدیمی و بوی تند نا. سهراب مشتی به کف کمد زد؛ محکم بود. هیچ راه مخفی یا دریچه‌ای وجود نداشت.

«خالیه، نسیم. هیچ‌کس اینجا نیست.» سهراب این را گفت، اما صدایش اطمینان نداشت.

نسیم آرام نزدیک شد. نگاهش به کف اتاق افتاد. «سهراب... پس اون بو از کجا میاد؟»

بو دیگر از کمد نمی‌آمد. حالا انگار از تمام دیوارها تراوش می‌کرد. آن‌ها از اتاق بیرون آمدند و در را دوباره قفل کردند، اما سنگینی عجیبی روی سینه‌شان حس می‌کردند.

پایین پله‌ها، کیان روی کاناپه نشسته بود. او به تلویزیون خاموش زل زده بود. سهراب کنارش نشست و دستش را روی موهایش کشید.