رایگانافرا ابراهیمی

ـ «مهم اینه که سرزنشش نکنید و نترسونیدش،» گفت. «بچه‌ها گاهی چیزهایی می‌گن که خودشان هم معنیش رو نمی‌دونن.»

نسیم دلش خواست به همین توضیح ساده بچسبد.

برای چند روز همه‌چیز بهتر شد. کیان شب‌ها کنار مادرش می‌خوابید و سهراب هر شب پیش از خواب با او قصه می‌خواند. آن‌ها درباره‌ی کمد حرفی نمی‌زدند و سهراب مطمئن می‌شد درِ اتاق نیمه‌باز است. اگر کیان از خواب می‌پرید، چراغ خواب را روشن می‌کردند و تا آرام شدنش کنارش می‌ماندند.

یک عصر، وقتی نسیم لباس‌های تمیز را در کمد اتاقشان می‌گذاشت، صدای کیان از پشت سرش آمد:

ـ «مامان، چرا اون‌جا رو قفل کردین؟»

نسیم برگشت. کیان در آستانه‌ی در ایستاده بود و به کمد نگاه می‌کرد.

ـ «چی رو عزیزم؟»

ـ «اتاق بالایی رو.»

لباس از دست نسیم افتاد. سعی کرد صدایش عادی بماند.

ـ «اتاق بالایی قفل نیست.»

کیان لحظه‌ای به او نگاه کرد، بعد شانه بالا انداخت و رفت. نسیم چند دقیقه همان‌جا ماند. خودش خوب می‌دانست اتاق بالایی قفل بود؛ سهراب کلیدش را از روز اول در کشوی میزش نگه می‌داشت. آن اتاق را انباری کرده بودند و گفته بودند فعلاً لازم نیست کیان آن‌جا بازی کند.

شب، نسیم حرف کیان را برای سهراب تعریف کرد. سهراب گفت احتمالاً از یکی از آن‌ها شنیده، یا یک‌بار در را دیده. اما وقتی کشوی میزش را باز کرد، کلید در جای همیشگی نبود.

هر دو خانه را گشتند. کلید پیدا نشد.

صبح روز بعد، سهراب از آهن‌فروشی یک قفل تازه خرید. وقتی به خانه برگشت، دید کیان کنار پله‌ها نشسته و با مداد شمعی روی کاغذ چیزی می‌کشد. نسیم هم در آشپزخانه بود.

ـ «چی می‌کشی؟» پرسید سهراب.

کیان بی‌آنکه سر بلند کند گفت:

ـ «خونه.»

سهراب به نقاشی نزدیک شد. خانه‌ای ساده بود با پنجره‌های کوچک و سقفی شیب‌دار. بالای نقاشی، یک پنجره‌ی باریک کشیده شده بود؛ پنجره‌ای که در واقعیت، درست در اتاق قفل‌شده قرار داشت.

ـ «این اتاق رو از کجا می‌شناسی؟» پرسید سهراب.

کیان مداد را روی کاغذ گذاشت.

ـ «من نمی‌شناسمش.»

بعد مداد را برداشت و داخل پنجره‌ی نقاشی، یک آدمک کوچک کشید. نه چشم داشت، نه دهان؛ فقط دو دست بلند که به قاب پنجره چسبیده بودند.

سهراب کاغذ را از او گرفت. کیان اعتراضی نکرد. فقط به پله‌ها خیره شد.

آن شب قفل تازه را روی در اتاق بالا نصب کردند. سهراب دو بار امتحان کرد که درست بسته شده باشد و کلید را در جیب خودش گذاشت. بعد به کیان گفتند آن بالا چیزی نیست که به درد بازی بخورد.

کیان سر تکان داد و چیزی نپرسید.

حدود نیمه‌شب، نسیم با صدای آهسته‌ای از خواب بیدار شد. صدای کشیده شدن پا روی پله‌ها بود. سهراب هم بیدار شد. هردو بی‌صدا از اتاق بیرون آمدند.