رایگانافرا ابراهیمی

سهراب دستش را آرام روی شانه‌ی پسر گذاشت. کیان ایستاد. مداد از میان انگشت‌هایش افتاد و روی زمین غلتید.

صبح، وقتی نقاشی را به او نشان دادند، کیان اخم کرد و گفت:

ـ «من اینو نکشیدم.»

نسیم با نگرانی پرسید: «پس کی کشیده؟»

کیان شانه بالا انداخت و برای چند ثانیه به کاغذ خیره ماند. بعد گفت:

ـ «نمی‌دونم. ولی اون در رو نباید باز کرد.»

سهراب نگاهی به نسیم انداخت. هیچ‌کدام نپرسیدند منظورش کدام در است.

آن شب، پیش از خواب، سهراب درِ اتاق کیان را باز گذاشت و خودش روی صندلی کنار تخت نشست. نسیم چراغ راهرو را روشن نگه داشت. مدتی همه‌چیز آرام بود؛ کیان خوابیده بود و صدای باران نرم‌نرم به شیشه می‌خورد.

نزدیک نیمه‌شب، کیان در خواب شروع کرد به شمردن:

ـ «یک... دو... سه...»

نسیم از خواب پرید. سهراب هم سرش را از روی صندلی بلند کرد.

کیان هنوز خواب بود. لب‌هایش با هر عدد، اندکی باز و بسته می‌شد.

ـ «چهار... پنج... شش...»

سهراب به ساعت نگاه کرد. هنوز خیلی مانده بود تا سه‌وچهل‌وچهار دقیقه.

شمارش کیان ناگهان قطع شد. چند لحظه سکوت کرد و بعد، با صدایی که دیگر شبیه صدای خودش نبود، گفت:

ـ «بابا هنوز خوابه؟»

نسیم آرام از تخت بیرون آمد. نگاهش بین صورت خواب‌آلود کیان و سهراب می‌چرخید. سهراب هنوز روی صندلی نشسته بود، اما چشم‌هایش باز بود.

ـ «کیان؟» آهسته صدایش زد.

پسرک سرش را به سمت او چرخاند. چشم‌هایش بسته بود. چند ثانیه طول کشید تا جواب بدهد:

ـ «بابا خوابه.»

سهراب از جا بلند شد.

کیان همان‌طور که دراز کشیده بود، لبخند کم‌رنگی زد و دوباره گفت:

ـ «نباید بیدارش کنی.»

نسیم دست سهراب را گرفت. انگشت‌هایش سرد شده بود. سهراب خواست چراغ را روشن کند، اما نسیم جلوش را گرفت. نمی‌خواست کیان را با نور ناگهانی بترساند. آرام نزدیک تخت شد و پتو را تا زیر چانه‌ی پسر بالا کشید.

ـ «مامان اینجاست، عزیزم. بخواب.»

کیان لب‌هایش را به هم فشرد. صورتش برای لحظه‌ای درهم رفت؛ انگار کسی از او خواسته بود چیزی را پنهان کند. بعد نفس عمیقی کشید و بی‌حرکت ماند.

سهراب و نسیم تا صبح بیدار ماندند. هیچ صدایی از اتاق نیامد. وقتی هوا روشن شد، کیان چشم‌هایش را باز کرد و مثل هر روز از آن‌ها خواست برایش صبحانه آماده کنند. از شب گذشته چیزی به یاد نداشت.

با این حال، نسیم تصمیم گرفت او را پیش پزشک ببرد. سهراب هم مخالفت نکرد. پزشک با حوصله به حرف‌هایشان گوش داد، درباره‌ی خواب کیان و اتفاق‌های مدرسه پرسید و گفت بهتر است چند شب رفتارهایش را یادداشت کنند. شاید خستگی، اضطراب یا تغییرات خانه خواب او را به‌هم ریخته بود.