رایگانافرا ابراهیمی

ـ «من که کیان نیستم...»

نسیم دستش را روی دهانش گذاشت. سهراب تکان نخورد. نور چراغ‌قوه روی دیوار لرزید.

ـ «پس کی هستی؟»

این بار جوابی نیامد. فقط صدای پاهای کوچکی شنیده شد که از اتاق دور می‌شدند؛ آرام و کش‌دار، انگار کیان با چشم‌های بسته راه می‌رفت. سهراب به دنبالش نرفت. یاد حرف مشاور افتاد: *وقتی بچه خواب‌گردی می‌کند، نباید ناگهان بیدارش کرد؛ ممکن است بترسد یا آسیب ببیند.*

چند ثانیه بعد صدای سهراب آمد:

ـ «نسیم، چراغ راهرو رو روشن کن.»

نسیم با عجله کلید را زد. نور زرد راهرو روشن شد و هر دو به اتاق کیان نگاه کردند. پسرک کنار تختش ایستاده بود؛ پاهای برهنه‌اش روی کف سرد، دست‌هایش آویزان کنار بدن و چشم‌هایش نیمه‌باز. چهره‌اش آرام بود، اما نگاهش انگار از خواب بسیار عمیقی می‌آمد.

سهراب آهسته نزدیک شد و نامش را صدا زد. کیان پلک نزد. بعد لب‌هایش تکان خورد:

ـ «نباید چراغ رو روشن می‌کردین.»

نسیم لرزید. سهراب خودش را وادار کرد که آرام بماند.

ـ «عزیزم، بیا بریم بخوابیم.»

کیان بی‌هیچ اعتراضی برگشت و روی تخت دراز کشید. چند لحظه بعد، نفس‌هایش منظم شد. طوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود.

صبح، وقتی سهراب ماجرا را برایش تعریف کرد، کیان با تعجب نگاهش کرد.

ـ «من بلند شدم؟ نه بابا. من تمام شب خوابیدم.»

نسیم چیزی نگفت. فقط نگاهش به کف پای کیان افتاد. رد باریکی از خاک خشک، از تخت تا درِ اتاق کشیده شده بود.

آن روز برایش کفش و جوراب نو خریدند و تصمیم گرفتند شب، درِ اتاقش را باز بگذارند. سهراب هم تشکی کنار تخت خودش پهن کرد تا کیان نزدیک آن‌ها بخوابد. تا چند شب، همه‌چیز عادی به نظر رسید. کیان شامش را کمی بهتر خورد، با ماشین‌هایش بازی کرد و حتی یک‌بار با صدای بلند خندید. نسیم کم‌کم باور کرد شاید نگرانی‌هایشان بیش از اندازه بوده است.

اما شب چهارم، سهراب با صدای آرامِ کشیده شدن صندلی بیدار شد.

چشم‌هایش را باز کرد. کیان روی تشک نبود.

این بار هراسان از جا نپرید. چند نفس عمیق کشید و به خودش گفت احتمالاً دوباره خواب‌گردی کرده. از تخت پایین آمد و چراغ را روشن کرد.

کیان پشت میز تحریرش نشسته بود. مداد سیاهی در دست داشت و بی‌آنکه سرش را بلند کند، روی کاغذ خط می‌کشید. سهراب نزدیک شد و آرام گفت:

ـ «کیان جان؟ چی می‌کشی؟»

پسرک جواب نداد. مداد را همچنان روی کاغذ می‌کشید؛ خط‌هایی کوتاه و موازی، پشت سر هم، مثل میله‌های یک قفس.

سهراب به کاغذ نگاه کرد. نقاشی هنوز کامل نبود: یک اتاق، یک تخت، یک پنجره و سه آدمک. اما این بار کمدی در تصویر نبود. فقط یک درِ بسته دیده می‌شد که پشت آن، با مداد سیاه آن‌قدر پررنگ شده بود که کاغذ نازک و پاره شده بود.