رایگانافرا ابراهیمی

آن شب، برخلاف شب‌های قبل، هیچ‌کدام به رختخواب نرفتند. چراغ هال و راهرو روشن بود. نسیم روی کاناپه نشسته بود و با چشمانی سرخ به نقطه‌ای نامعلوم خیره مانده بود. سهراب هم در آشپزخانه قدم می‌زد و سیگار پشتِ سیگار روشن می‌کرد؛ دود غلیظی که فضای خانه را پر کرده بود هم نمی‌توانست بوی لجنیِ برآمده از راهروی بالا را پنهان کند.

ساعت به کندی می‌گذشت عقربه‌های ساعت دیواری با صدایی خشک و آزاردهنده می‌چرخیدند:

*تیک... تاک... تیک... تاک...*

ساعت به **۰۳:۳۳** رسید.

سکوت خانه با صدای خراش آرامی شکسته شد. صدایی خشک و ممتد، مثل کشیده شدن چیزی سخت روی پارکت‌های چوبیِ طبقه‌ی بالا.

نسیم از جا پرید، دستش را روی دهانش گذاشت و به سهراب نگاه کرد. رنگ از رخسار سهراب پریده بود. فندک از دستش روی زمین افتاد و با صدای بلندی چرخید.

ـ «سهراب... صدا رو می‌شنوی؟» نسیم با صدایی که از ته چاه درمی‌آمد، زمزمه کرد.

سهراب آب دهانش را قورت داد، چاقوی آشپزخانه را از روی پیشخوان برداشت و با پاهایی لرزان به سمت راه‌پله حرکت کرد.

«نسیم، همین‌جا بمون... بالا نیا.»

پله‌های چوبی زیر پاهای سهراب جیرجیر می‌کردند. هر قدمی که به بالا می‌رفت، هوا سردتر و سنگین‌تر می‌شد. وقتی به انتهای راه‌پله رسید، باریکه‌ی نور مهتابی از راهرو گذشت.

درِ اتاق کیان... باز بود. نه دو بند انگشت... کاملاً باز، تا انتها به دیوار کوبیده شده بود.

سهراب با دستانی که به شدت می‌لرزید، لبه‌ی دیوار را گرفت و سرش را جلو برد تا داخل اتاق را ببیند.

تخت کیان خالی بود. پتو مچاله‌شده روی زمین افتاده بود. و کمد دیواری... درِ کمد دیواری دیگر بسته نبود؛ کاملاً باز بود و تاریکیِ درون آن، نوری را که از راهرو می‌تابید، می‌بلعید.

از اعماق کمد، صدایی به گوش می‌رسید؛ صدایی آشنا، ترکیبی از تنفسِ سنگین و زمزمه‌ای کودکانه که انگار از راه دور یا از درون چاهی عمیق خوانده می‌شد:

*«یک... دو... بیدار موند... سه... چهار... کمد رو نبند...»*

سهراب با چشمانی گشاد شده از وحشت، چند قدم جلو گذاشت تا داخل کمد را نگاه کند. طپش قلبش در گوش‌هایش زنگ می‌زد. جلوتر رفت، دستش را دراز کرد تا با دسته‌ی چاقو، لباس‌های درون کمد را کنار بزند...

اما ناگهان، سرمای یخبندانِ عجیبی مچ دستش را گرفت؛ سرمایی خشک، استخوانی و پوسته‌پوسته، انگار سال‌ها زیر خاک مدفون بوده است.

سهراب سرش را پایین آورد تا دستش را ببیند... اما دستِ خودش نبود.

نسیم از پله‌ها بالا نرفت. همان‌جا، پایین راهرو، ایستاد و صدای سهراب را شنید که با کسی حرف می‌زد.

ـ «کیان؟ بیداری؟»

چند لحظه سکوت شد. بعد صدای پسرک آمد؛ خواب‌آلود و آرام: