مکثی کرد، نگاهش را میان چشمان نسیم و سهراب چرخاند و با لحنی ملایمتر اما نافذ ادامه داد:
«من باید این سوال رو خیلی صریح بپرسم، نه برای کنجکاوی، بلکه به خاطر نجاتِ روانِ کیان... توی خونه جوّ چطوره؟ آیا این روزها بحث، تنش یا دعوای شدیدی بین شما دو نفر بوده؟ آیا مشکلی پیش اومده که شاید شما فکر میکنید کیان متوجه نمیشه، اما بچه کاملاً سنگینیِ اون رو حس کرده؟ گاهی والدین جلوی بچه دعوا نمیکنن، اما سردی روابط، سکوتهای کشدار و استرس پنهان بزرگترها، مثل سم توی ذهن بچه نفوذ میکنه. بچهها در چنین شرایطی احساس گناه میکنن و فکر میکنن اگر کار بدی بکنن یا "بیدار بمونن"، خانوادهشون نابود میشه. این ضربدرهای قرمز روی چشمهای شما... یعنی کودک حس میکنه شما حضور دارید اما رنجِ اون رو "نمیبینید".»
نسیم بغض کرد و سرش را پایین انداخت: «خانم افشار، ما به خدا همیشه مراقبشیم... ما حتی سر مسائل کوچیک هم جلوش بلند حرف نمیزنیم...»
مشاور مدرسه که تا آن لحظه ساکت بود، سرش را تکان داد و گفت:
«مسئله سرزنش شما نیست. گاهی ناامنی از تغییر محیط ناگهانی یا یک ترومای پنهان میاد. ولی به عنوان یک توصیه، ما فکر میکنیم کیان نیاز به مداخلهی فوری بالینی داره. چند جلسهی بازیدرمانی و بررسی روانپزشک کودک لازمه، تا قبل از اینکه این منزوی شدن و اضطراب روی تکلم یا کارکردهای اجتماعیاش اثر بدتری بذاره. این اسمهای خیالی مثل "ارسلان" هم معمولاً مکانیسم دفاعی ذهن بچهست؛ یک "همزاد فرضی" که بارِ تمام ترسها و توبیخهایی که خودش ازشون وحشت داره رو روی دوش اون میندازه.»
سهراب با لبهایی که خشک شده بود، سر تکان داد: «حق با شماست... حتماً پیگیری میکنیم. شاید... شاید واقعاً استرسِ تغییر خونه و تنهایی اذیتش کرده. امروز میبریمش خونه تا کمی استراحت کنه.»
نقاشی را لوله کردند و به دست سهراب دادند. کاغذ توی دستش سنگینتر از یک مقوای ساده به نظر میرسید؛ انگار گرمای تهوعآوری از خطوط سیاهش ساطع میشد.
وقتی به راهرو برگشتند، کیان همچنان روی نیمکت نشسته بود. با دیدن پدر و مادرش، بدون هیچ گریه یا بهانهگیری، به آرامی بلند شد. دستش را درون دست سهراب گذاشت. دستهایش دوباره خاکسترگون و یخزده بودند.
سهراب خم شد و در چشمهای پسرش نگاه کرد، اما در آن دو تیلهی سیاه هیچ ردی از یک پسربچهی ششساله نبود؛ انگار چیزی کهنسالتر، عمیقتر و خستهتر از پسِ آن مردمکها به سهراب خیره شده بود و در سکوت، انتظارِ فرارسیدن ساعت سه و سیوچهار دقیقهی شب را میکشید.
بوی نم و خاکِ کهنه چنان در خانه پیچیده بود که گویی دیوارها تعرق میکردند. سهراب و نسیم بعد از دیدن آن نقاشی، دیگر آرام و قرار نداشتند. اگرچه مشاور مدرسه سعی کرده بود قضیه را با استعارههای روانشناختی توجیه کند، اما سنگینیِ نگاهِ بیروح کیان و طنین نام «ارسلان» در آن دفتر خفه، تمام درها را به روی شک و تردیدهای آنها بسته بود.