رایگانافرا ابراهیمی

*«مامان و بابا آروم شدن... دیگه بیدار نمی‌مونن.»*

و آدمک کوچک، که مشخصاً خود کیان بود، درون تاریکیِ کمد ایستاده بود و دستش در دستِ پنجه‌های سیاه بود؛ تنها فیگوری که با لبخندی پهن و بدون دندان کشیده شده بود.

در گوشه‌ی بالای نقاشی، با اعدادی نامنظم و ریز چند ساعت تکرار شده بود:

*«۰۳:۳۴ ... ۰۳:۳۴ ... ۰۳:۳۴»*

خانم افشار آب دهانش را قورت داد و گفت: «وقتی ازش پرسیدم این چیه کیان؟ چرا چشم‌های مامان و بابا رو ضربدر زدی؟ برگشت بهم گفت: "اونا خیلی خسته‌ان، اگه نخوابن می‌برتشون تهِ چوب‌ها... منم می‌رم پیش ارسلان."»

خانم افشار مکثی کرد و با چشم‌هایی نگران به سهراب نگاه کرد: «آقای محبی... ارسلان کیه؟»

قلب سهراب چنان محکم به قفسه‌ی سینه‌اش کوبید که حس کرد صدایش در تمام اتاق می‌پیچد، اما تمام تلاشش را کرد تا ماهیچه‌های صورتش به هم نریزند. نسیم هم که شوکه شده بود، نگاهی مبهوت به سهراب انداخت و زودتر از او به حرف آمد.

نسیم با لحنی که سعی می‌کرد کاملاً خونسرد و متعجب به نظر برسد، گفت: «ارسلان؟! ما اصلاً کسی رو به این اسم نداریم... نه تو فامیل، نه بین دوست و آشناها. نمی‌دونم این اسم رو از کجا شنیده، شاید از انیمیشنی، یا هم‌کلاسی‌های دیگه‌ش.»

سهراب هم گلویش را صاف کرد، دست‌های عرق‌کرده‌اش را در جیب کاپشنش پنهان کرد و گفت: «بله خانم افشار، منم اصلاً چنین اسمی نشنیدم. بچه‌ها گاهی شخصیت‌های خیالی برای خودشون می‌سازن... اما در مورد این نقاشی، واقعاً نمی‌دونم چی بگم. خودمون هم چند وقته حس می‌کنیم اضطراب داره، ولی ندیده بودیم این‌قدر تاریک نقاشی بکشه.»

خانم افشار عینک ظریفش را از روی چشم برداشت، روی میز گذاشت و صندلی‌اش را چند سانتی‌متر جلوتر کشید. لحن صدایش تغییر کرد؛ دیگر آن معلم مضطرب چند دقیقه‌ی قبل نبود، بلکه با لحنی شمرده، سنجیده و عمیقاً روان‌شناسانه شروع به صحبت کرد:

«ببینید آقای محبی، خانم محبی... من نمی‌خوام قضاوت زودهنگام داشته باشم یا ادعای تخصص روان‌پزشکی کنم، اما تجربه‌ی سال‌ها کار کردن با بچه‌های این سن یه چیز رو خیلی خوب به من ثابت کرده. بچه‌ها توی شش سالگی، زبانِ پیچیده‌ای برای ابراز دردهای روانی‌شون ندارن. اونا وقتی تنش، ناامنی یا تهدیدی رو حس می‌کنن، نمی‌تونن بیان بگن "من نگرانم یا می‌ترسم"، بلکه ترس‌هاشون رو به شکل استعاره، نمادهای ترسناک، یا رفتارهای واپس‌گرایانه نشون می‌دن.»

خانم افشار انگشت اشاره‌اش را روی لبه‌ی مقوا گذاشت:

«این کمد تاریک، این بسته شدن درها، کشیده شدنِ پدر و مادر به درون یک حفره‌ی سیاه... این‌ها نشانه‌ی بارز "اضطراب جداییِ شدید" و یک "حس فقدانِ امنیتِ عمیق" توی محیط امنِ کودک، یعنی خونه‌ست. بچه‌ای که احساس می‌کنه کانون امنش در خطره، تمام جهان رو به شکل یک هیولای بلعنده می‌بینه.»