داستان ساکن کمد دیواری
نویسنده افرا
قدیم ترها، وقتی مادربزرگ ها می خواستند بچه ها سر شب آرام بگیرند و از حیاط تاریک فاصله بگیرند، می گفتند: «بخواب، وگرنه لولوخرخره میاد می خوردت!» ما می خندیدیم. فکر می کردیم لولوخرخره فقط یک واژه است؛ ترفندی برای خواباندن چشم های بی قرار.
اما ارسلان، شب هشتم پاییز، فهمید که بزرگ ترها دروغ نگفته بودند؛ فقط اسم درستی روی آن نگذاشته بودند.
ارسلان تازه به خانه ویلایی و کهنه ساز پدربزرگش در حاشیه شهر نقل مکان کرده بود. طبقه بالا یک کمد دیواری داشت که از چوب گردوی تیره ساخته شده بود؛ عمیق، بوی نم گرفته و با دری که قفلش سال ها پیش شکسته بود و هیچ وقت کاملاً جفت نمی شد. همیشه لای درش به اندازه دو بند انگشت باز می ماند.
همه چیز از شبی شروع شد که باران بی امان روی شیروانی می کوبید. ساعت حوالی سه و نیم بامداد بود که با صدایی خشک و کش دار از خواب پرید:
«خر... خر... خرچ...»
صدایی شبیه ساییده شدن ناخن های تیز و بلند روی گچ دیوار، یا خرد شدن استخوان های خشک زیر فشار سنگین فک.
ارسلان در رختخواب نیم خیز شد. چراغ خواب خاموش بود و تنها نور کم رمق تیربرق کوچه از پنجره به داخل می تابید. با چشم های خواب آلود به تاریکی نگاه کرد. صدا از داخل کمد دیواری می آمد.
اول فکر کرد موش است. آرام گفت: «پیشت!»
صدا قطع شد. سکوتی سنگین اتاق را پر کرد؛ سکوتی آن قدر غلیظ که صدای کوبش قلب خودش را در گوش هایش می شنید. نفسش را حبس کرد. دوباره سرش را روی بالش گذاشت و چشم هایش را بست.
چند ثانیه بعد، صدایی آرام تر اما واضح تر بلند شد. این بار صدای یک نجوا بود. صدایی خشن، تودماغی و خیس، درست مثل کسی که گلویش پر از خاک باشد:
«هنوز... بیداری...؟»
سرمای فلج کننده ای از ساق پایش بالا دوید. پتو را تا زیر چانه اش کشید. جرات تکان خوردن نداشت. چشم هایش را به زور به سمت کمد چرخاند.
در کمد، که همیشه فقط دو بند انگشت باز بود، حالا آرام و بی صدا تا نیمه باز شده بود. از میان شکاف تاریک و قیرگون داخل کمد، دو چشم به او خیره شده بودند؛ اما نه چشم هایی شبیه چشم انسان یا حیوان. چشم هایی به رنگ زرد کدر، بدون پلک، که در گودی عمیقی فرورفته بودند.
زیر آن چشم ها، چیزی تکان خورد. دست هایی دراز و استخوانی با پوستی چروکیده به رنگ خاکستر از لای در بیرون آمدند. انگشت هایش بیش از حد بلند بودند و بندهای اضافی داشتند.