رایگانافرا ابراهیمی

صبح سه‌شنبه، نسیم با دقت موهای کیان را شانه زد، لقمه‌ی نان و پنیرش را توی کیفش گذاشت و دستش را تا دم درِ مدرسه محکم فشرد: «امروز روز خوبیه پسرم، مگه نه؟ با بچه‌ها بازی کن، باشه؟»

کیان فقط سرش را تکان داد؛ چشمانش درشت و بی‌حالت بودند، بدون برقی که همیشه در نگاه کودکان هست.

ساعت یازده و نیم صبح بود که گوشی نسیم زنگ خورد.

نام «خانم افشار – معلم کیان» روی صفحه افتاده بود. قلب نسیم ناگهان فرو ریخت. سریع تماس را وصل کرد: «الو؟ خانم افشار؟ کیان طوری شده؟ باز با بچه‌ها دعوا کرده؟»

صدای خانم افشار پشت خط، برخلاف روزهای قبل عصبانی یا گلایه‌مند نبود؛ بلکه آهسته، مضطرب و به طرز غریبی لرزان بود:

«سلام خانم محبی... نه، دعوا نکرده. کیان اصلاً با کسی کاری نداره. اما... می‌شه اگر براتون مقدوره، همین الان با همسرتون تشریف بیارید مدرسه؟ یک مسئله‌ای پیش اومده که باید خودتون ببینید.»

نسیم با دستپاچگی به سهراب زنگ زد و هر دو سراسیمه خودشان را به دفتر دبستان رساندند.

وقتی وارد دفتر شدند، کیان روی نیمکت راهرو نشسته بود، پاهایش را به پایه‌های صندلی قفل کرده بود و با دو انگشتش یقه‌ی لباس فرمش را می‌پیچاند. خانم افشار، مدیر مدرسه و مشاور پشت میز نشسته بودند و جوِ اتاق به شدت سنگین بود.

خانم افشار با دیدن آن‌ها از جا بلند شد و درِ دفتر را بست تا صدایی به بیرون نرود. بعد از یک احوالپرسیِ کوتاه و منقطع، یک ورق کاغذِ مقواییِ بزرگِ نقاشی را از روی پوشه‌اش برداشت و روی میز، مقابل سهراب و نسیم گذاشت.

خانم افشار با صدایی آرام گفت: «امروز زنگ هنر داشتیم. از بچه‌ها خواستم خانواده‌شون رو توی خونه بکشن... یا هر چیزی که بهشون حس امنیت می‌ده.»

نسیم خم شد و نگاهش به صفحه افتاد. خون در رگ‌هایش منجمد شد.

روی کاغذ، تمام فضای خانه با مداد سیاه و قهوه‌ای به قدری پررنگ و وحشیانه خط‌خطی شده بود که کاغذ در چند نقطه پاره شده بود. در وسط صفحه، اتاقی کشیده شده بود، اما بدون پنجره.

در مرکز اتاق، یک کمد دیواری بزرگ سیاه قرار داشت که درِ آن کمی باز بود. از میان شکاف در، انگشتانی دراز، خاکستری و نوک‌تیز کشیده شده بودند که به سمت بیرون دراز شده بودند.

اما وحشتناک‌ترین بخش، آدمک‌ها بودند.

سه آدمک روی زمین کشیده شده بودند: دو آدمک بزرگ و یک آدمک کوچک. روی چشم‌های دو آدمک بزرگ، ضربدرهای عمیقی با رنگ قرمز کشیده شده بود و بدن‌هایشان با خطوط ضخیم سیاه به سمت دهانه‌ی کمد کشیده می‌شدند، طوری که انگار پاهایشان از کمد بیرون بود و بالاتنه‌شان بلعیده شده بود. کنار آن دو آدمک بزرگ، با دست‌خط کج‌ومعوج کیان نوشته شده بود: