رایگانافرا ابراهیمی

جلو رفت، روی زانو نشست و دستش را آرام روی بازوی کیان گذاشت. تنِ بچه گرم بود؛ همان گرمای ملایم و آشنای یک پسربچه‌ی در خواب.

کیان در خواب غلتی زد، زبانش را روی لب‌هایش کشید و خیلی آرام نالید: «مامان...»

همین کلمه‌ی کوتاه، تمام ترس‌های سهراب را مثل یک حباب ترکاند. او فقط پسربچه‌ی کوچکی بود که راه رفته بود در خواب؛ بچه‌ها وقتی استرس دارند خوابگردی می‌کنند، مگر نه؟

سهراب کیان را با احتیاط در آغوش کشید. این بار پسرک اصلاً سنگین نبود؛ همان وزن همیشگی یک بچه‌ی شش‌ساله را داشت. سرِ کیان روی شانه‌ی سهراب افتاد و نفسِ گرمش روی گردن پدر نشست.

سهراب او را برد و دوباره روی تشکِ کنار تخت خودشان خواباند. پتو را تا زیر گلویش بالا کشید. نسیم در خواب غلتید و با صدایی خواب‌آلود پرسید: «چیزی شده سهراب؟»

سهراب آب دهانش را به سختی قورت داد، دست روی شقیقه‌اش کشید و آهسته گفت: «نه عزیزم... چیزی نیست. کیان خوابگردی کرده بود، آوردمش سر جاش. بخواب.»

سهراب کنار نسیم دراز کشید، دستش را روی چشم‌هایش گذاشت و سعی کرد صدای طپش قلبش را آرام کند. همه‌چیز داشت منطقی جلوه می‌کرد؛ فشار عصبی، ترس، کمبود خواب...

تنها چیزی که هنوز گلویش را تلخ می‌کرد، ردی از بوی بسیار ضعیف خاک بود که موقع بغل کردن کیان، درست از لابه‌لای تارهای موهای پسرش به مشامش رسیده بود.

چند روز بعد، زندگی نقاب آرامش به صورت زد؛ نقابی شکننده که با کوچک‌ترین تلنگری ترک برمی‌داشت.

سهراب تمام اتفاقات آن شب را پای خستگی، فشار عصبی و تخیلات بیمارگونه‌ی خودش گذاشت. او و نسیم تلاش می‌کردند خانه را غرق در نور و صدا نگه دارند؛ تلویزیون مدام روشن بود، پنجره‌ها باز می‌شدند تا هوای تازه جریان پیدا کند، و بوی عود و قهوه تلاش می‌کرد رد ضعیفِ نم و خاک را بپوشاند.

اما تغییر اصلی در خودِ کیان بود؛ تغییری که نمی‌شد نادیده‌اش گرفت.

کیان به طرز عجیبی منزوی و کم‌حرف شده بود. دیگر برای بازی با ماشین‌های کنترلی‌اش ذوق نمی‌کرد، جلوی کارتون‌ها نمی‌خندید، و ساعت‌ها لبه‌ی فرش می‌نشست و به پرزهای قالی یا گوشه‌های تاریک دیوار زل می‌زد. بدتر از همه، بی‌اشتهایی‌اش بود. نسیم هر روز غذای مورد علاقه‌اش را می‌پخت، اما کیان بعد از یکی دو قاشق، لب‌هایش را محکم روی هم فشار می‌داد و سرش را برمی‌گرداند. گونه‌های گوشتالوی پسرک در عرض کمتر از یک هفته گود افتاده بود و پوستش زردیِ کدری به خود گرفته بود.

با این حال، چون دیگر خبری از پرخاشگری، کابوس‌های شبانه یا خوابگردی نبود، سهراب و نسیم تصمیم گرفتند او را به مدرسه بفرستند. مشاور مدرسه هم گفته بود برگشتن به جمع بچه‌ها شاید کمک کند حواسش از انزوا پرت شود.