رایگانافرا ابراهیمی

همین کلمه‌ی کوتاه، تمام ترس‌های سهراب را مثل یک حباب ترکاند. او فقط پسربچه‌ی کوچکی بود که راه رفته بود در خواب؛ بچه‌ها وقتی استرس دارند خوابگردی می‌کنند، مگر نه؟

سهراب کیان را با احتیاط در آغوش کشید. این بار پسرک اصلاً سنگین نبود؛ همان وزن همیشگی یک بچه‌ی شش‌ساله را داشت. سرِ کیان روی شانه‌ی سهراب افتاد و نفسِ گرمش روی گردن پدر نشست.

سهراب او را برد و دوباره روی تشکِ کنار تخت خودشان خواباند. پتو را تا زیر گلویش بالا کشید. نسیم در خواب غلتید و با صدایی خواب‌آلود پرسید: «چیزی شده سهراب؟»

سهراب آب دهانش را به سختی قورت داد، دست روی شقیقه‌اش کشید و آهسته گفت: «نه عزیزم... چیزی نیست. کیان خوابگردی کرده بود، آوردمش سر جاش. بخواب.»

سهراب کنار نسیم دراز کشید، دستش را روی چشم‌هایش گذاشت و سعی کرد صدای طپش قلبش را آرام کند. همه‌چیز داشت منطقی جلوه می‌کرد؛ فشار عصبی، ترس، کمبود خواب...

تنها چیزی که هنوز گلویش را تلخ می‌کرد، ردی از بوی بسیار ضعیف خاک بود که موقع بغل کردن کیان، درست از لابه‌لای تارهای موهای پسرش به مشامش رسیده بود.

سهراب با وحشتی که بندبند وجودش را می‌لرزاند، دستش را با شتاب روی دیوار کشید تا کلید برق را پیدا کند. قلبش توی دهانش می‌کوبید. دستش به کلید خورد و با یک صدای «تِک» محکم، مهتابیِ راهرو روشن شد.

نور سفید و تند، مثل پتکی تاریکی را درید.

سهراب پلک زد و ناخودآگاه با بازویش جلوی نور را گرفت. وقتی دوباره نگاه کرد، نفسش در سینه گره خورد.

هیچ پیچشِ غیرطبیعی‌ای در کار نبود. مفصل‌های کج‌شده، زاویه‌ی ترسناک سر... همه چیز در کسری از ثانیه غیب شده بود.

کیان فقط به پهلو روی پارکت‌های سرد راهرو خوابیده بود. درست جلوی کمد، دستِ کوچکش را زیر گونه‌اش گذاشته بود و پاها را مثل بچه‌ای که سردش شده باشد در شکمش جمع کرده بود. تنفسش کاملاً آرام و نرم بود؛ قفسه‌ی سینه‌ی کوچکش با نظمی کودکانه بالا و پایین می‌رفت، انگار در عمیق‌ترین و شیرین‌ترین خواب دنیا فرو رفته بود.

درِ کمد دیواری هم کاملاً چفت بود. نه دو بند انگشت باز بود و نه هیچ صدای تنفسی از آن به گوش می‌رسید؛ فقط تخته‌های چوبی رنگ‌ورو‌رفته‌ای که زیر نور مهتابی، کاملاً کهنه و بی‌خطر به نظر می‌رسیدند.

سهراب گوشی را توی جیبش لغزاند و با کف دو دست، پیشانی و شقیقه‌های داغش را فشرد. سرش به طرز وحشتناکی نبض می‌زد.

«دارم دیوونه می‌شم...» زیر لب با صدایی لرزان زمزمه کرد: «بی‌خوابی کارم رو ساخته. توهم زدم... همه‌ش توهم بود.»

با خودش فکر کرد مغزش از فشار اتفاقات امروز، ترسِ اخراج کیان از مدرسه و آن کابوس‌های کهنه، این تصویر هولناک را در تاریکیِ راهرو سر هم کرده است. یک نوع خطای دید، یک کابوس بیداری، چیزی شبیه فلج خواب.