رایگانافرا ابراهیمی

نفس سهراب در سینه برید.

کیان در انتهای راهرو بود، درست جلوی درِ اتاق خودش. اما روی دو پا نایستاده بود؛ چهار دست و پا روی زمین قرار داشت، اما دست‌ها و پاهایش به شیوه‌ای غیرانسانی خم شده بودند، مفصل‌های آرنجش به سمت بیرون چرخیده بود و سرش به قدری به عقب خم شده بود که چانه‌اش رو به سقف بود.

پسرک داشت آرام و بدون عجله، صورتش را به شیار پایینیِ درِ کمد دیواری می‌مالید. و درِ کمد... به اندازه‌ی دو بند انگشت باز بود و از میان آن شکاف تاریک، صدای تنفسِ منظم و خشن دو نفر به گوش می‌رسید؛ یکی از حنجره‌ی کیان، و دیگری از اعماق کمد... با یک ریتم، هم‌زمان و هماهنگ.

سهراب با وحشتی که بندبند وجودش را می‌لرزاند، دستش را با شتاب روی دیوار کشید تا کلید برق را پیدا کند. قلبش توی دهانش می‌کوبید. دستش به کلید خورد و با یک صدای «تِک» محکم، مهتابیِ راهرو روشن شد.

نور سفید و تند، مثل پتکی تاریکی را درید.

سهراب پلک زد و ناخودآگاه با بازویش جلوی نور را گرفت. وقتی دوباره نگاه کرد، نفسش در سینه گره خورد.

هیچ پیچشِ غیرطبیعی‌ای در کار نبود. مفصل‌های کج‌شده، زاویه‌ی ترسناک سر... همه چیز در کسری از ثانیه غیب شده بود.

کیان فقط به پهلو روی پارکت‌های سرد راهرو خوابیده بود. درست جلوی کمد، دستِ کوچکش را زیر گونه‌اش گذاشته بود و پاها را مثل بچه‌ای که سردش شده باشد در شکمش جمع کرده بود. تنفسش کاملاً آرام و نرم بود؛ قفسه‌ی سینه‌ی کوچکش با نظمی کودکانه بالا و پایین می‌رفت، انگار در عمیق‌ترین و شیرین‌ترین خواب دنیا فرو رفته بود.

درِ کمد دیواری هم کاملاً چفت بود. نه دو بند انگشت باز بود و نه هیچ صدای تنفسی از آن به گوش می‌رسید؛ فقط تخته‌های چوبی رنگ‌ورو‌رفته‌ای که زیر نور مهتابی، کاملاً کهنه و بی‌خطر به نظر می‌رسیدند.

سهراب گوشی را توی جیبش لغزاند و با کف دو دست، پیشانی و شقیقه‌های داغش را فشرد. سرش به طرز وحشتناکی نبض می‌زد.

«دارم دیوونه می‌شم...» زیر لب با صدایی لرزان زمزمه کرد: «بی‌خوابی کارم رو ساخته. توهم زدم... همه‌ش توهم بود.»

با خودش فکر کرد مغزش از فشار اتفاقات امروز، ترسِ اخراج کیان از مدرسه و آن کابوس‌های کهنه، این تصویر هولناک را در تاریکیِ راهرو سر هم کرده است. یک نوع خطای دید، یک کابوس بیداری، چیزی شبیه فلج خواب.

جلو رفت، روی زانو نشست و دستش را آرام روی بازوی کیان گذاشت. تنِ بچه گرم بود؛ همان گرمای ملایم و آشنای یک پسربچه‌ی در خواب.

کیان در خواب غلتی زد، زبانش را روی لب‌هایش کشید و خیلی آرام نالید: «مامان...»