رایگانافرا ابراهیمی

کیان قاشق را برنداشت. فقط سرش را کج کرد و به گوشه‌ی تاریکِ زیر کابینت زل زد. بعد آرام دستش را دراز کرد، قاشق را برداشت، اما به جای سوپ، آن را وارونه روی میز کشید؛ صدایی گوش‌خراش مثل کشیده شدن فلز روی سنگ ایجاد شد. *خِرچ... خِرچ...*

نسیم دستش را گرفت: «کیان! نکن عزیزم، صدایش اذیت می‌کنه.»

کیان دستش را نکشید، اما آرام سرش را بالا آورد. زیر لب، با صدایی که به زحمت شنیده می‌شد، شروع کرد به زمزمه کردن:

«یک... دو... بیدار موند... سه... چهار... کمد رو نبند... پنج... شش... ناخنش شکست...»

نسیم وحشت‌زده عقب کشید: «کیان... داری چی می‌گی؟ کی این شعر رو یادت داده؟»

کیان جوابی نداد. فقط نگاهش را دوباره به تاریکیِ زیر کابینت دوخت و لبخندی باریک، بی‌روح و غیرطبیعی روی لب‌هایش نشست.

تا عصر، رفتارهایش عجیب‌تر شد.

دیگر حاضر نبود روی کاناپه یا صندلی بنشیند. هر بار که نسیم وارد پذیرایی می‌شد، کیان را می‌دید که در تنگ‌ترین و تاریک‌ترین گوشه‌های خانه قوز کرده است؛ یک‌بار پشت درِ سنگین ورودی، یک‌بار زیر میز ناهارخوری، چسبیده به دیوار، طوری که زانوهایش را در شکمش جمع کرده بود و با پشت انگشتانش به نرمی روی قرنیز چوبی دیوار می‌کوبید: *تق... تق... تق...*

سهراب جلو رفت تا او را بلند کند: «کیان، پاشو بابا جان، چرا این‌طوری نشستی؟ بیا بریم کارتون ببینیم.»

اما وقتی سهراب دست زیر بغلش برد تا بلندش کند، از سنگینیِ بدن کیان جا خورد. بدنش به طرز غیرعادی‌ای سنگین و سفت شده بود، مثل یک تکه سنگ یا چوبِ خیس‌خورده. وقتی بالاخره او را روی مبل نشاند، متوجه شد سرانگشتان دست چپ کیان پر از تراشه‌های چوب است؛ انگار ساعت‌ها قرنیز دیوار را با ناخن‌هایش تراشیده بود، تا جایی که از زیر یکی از ناخن‌هایش خونابه خشک‌شده‌ای بیرون زده بود، اما خودش اصلاً دردی حس نمی‌کرد.

شب که شد، ماجرا به نقطه‌ی هولناکی رسید.

هوا طوفانی بود و باد زوزه‌کشان شاخه‌های لخت درخت گردوی حیاط را به پنجره‌ها می‌کوبید. نسیم اصرار کرد کیان امشب در اتاق خواب خودشان بخوابد. تشکی روی زمین کنار تخت خودشان پهن کردند. کیان بدون هیچ اعتراضی دراز کشید، اما چشم‌هایش را نبست.

حوالی ساعت دو نیمه‌شب، سهراب با احساس سوزش و سرمای عجیبی روی صورتش بیدار شد. بویی شبیه گوشت مانده و خاکِ گور در اتاق پر شده بود.

چشم‌هایش را در تاریکی باز کرد.

کیان روی تشکش نبود.

سهراب با وحشت نیم‌خیز شد. درِ اتاق خواب نیمه‌باز بود و راهرو در تاریکیِ قیرگونی غرق شده بود. از بیرون اتاق، صدای خیس و لزجی می‌آمد؛ صدایی شبیه مالیده شدن چیزی خیس به پارکت‌ها.

سهراب با پاهایی لرزان از تخت پایین آمد، چراغ‌قوه‌ی گوشی‌اش را روشن کرد و به آرامی پا به راهرو گذاشت. باریکه‌ی نور چراغ‌قوه در راهرو لغزید و روی زمین ایستاد.