رایگانافرا ابراهیمی

مادرِ علی با بغض وسط حرف پرید: «آقا پسرِ شما درِ کمد رو گرفته، قفل کرده و با یه تیکه‌فلزی که پیدا کرده، گردن و ساعد دست بچه‌ی من رو خراش‌های عمیق داده! وقتی ناظم جداشون کرده، بچه‌ام فقط جیغ می‌زده. کیان اصلاً گریه نمی‌کرد! فقط با خونسردی نگاه می‌کرد!»

سهراب خشکش زد. به نسیم نگاه کرد؛ رنگ از چهره‌ی نسیم پریده بود و لب‌هایش می‌لرزید.

مدیر با لحنی ملایم‌تر ادامه داد: «آقای احمدی، ما نخواستیم کار به دادگاه و پاسگاه بکشه، علی رو بردیم پانسمان کردن و خدا رو شکر زخم‌ها سطحی‌ان، اما رفتار کیان نگران‌کننده‌ست. وقتی دلیلش رو ازش پرسیدم، فقط یه جمله گفت...»

سهراب با صدایی که به زور از گلویش خارج می‌شد، پرسید: «چی گفت؟»

مدیر مکث کرد، عینک را از روی چشمش برداشت و با تردید گفت: «گفت: توی کمد جای موندن نیست... باید گوشتش رو بکنی تا خوابش نبره، وگرنه اونم مثل بقیه قاطی می‌شه.»

سرما در تن سهراب دوید؛ کلماتی که امکان نداشت یک کودک دبستانی خودش بسازد. خاطره‌ی نجوای خیسِ آن کابوس قدیمی دوباره مثل سوزنی تیز در مغزش فرو رفت: «من فقط با بعضی‌ها قاطی می‌شم...»

وقتی کیان را از اتاق بهداشت به دفتر آوردند، پسرک سر به زیر داشت. لباس فرمش کمی خاکی بود. نسیم با چشم‌های پر از اشک بغلش کرد: «کیانم... مامان قربونت بره، چرا این کارو کردی؟ علی دوستت بود!»

کیان دست‌های مادرش را پس نزد، اما هیچ واکنشی هم نشان نداد. سرش را آرام بالا آورد و به پدرش نگاه کرد. مردمک‌های چشم‌هایش انگار بی‌نهایت گشاد شده بودند؛ مثل دو دایره‌ی کاملاً سیاه و بی‌روح. با صدایی صاف، بی‌هیچ ترس یا پشیمانی، زمزمه کرد:

«بابا... علی نمی‌دونست... اون کمد هم مثل کمد من، دهانش باز بود. می‌خواست بخوردش. من فقط خواستم بیدارش نگه دارم...»

مسیر برگشت به خانه در سکوتی سنگین و خفقان‌آور گذشت. نسیم روی صندلی عقب کنار کیان نشسته بود و دست سرد پسرش را محکم توی دستش گرفته بود. اما دست کیان مثل تکه‌ای یخ بود؛ حتی با گرمای بخاری ماشین هم گرم نمی‌شد. پسرک تمام طول راه سرش را به شیشه تکیه داده بود و به تیرهای چراغ برق نگاه می‌کرد، بدون اینکه حتی یک‌بار پلک بزند.

وقتی به خانه رسیدند، بوی نم و خاک مثل دیواری نامرئی در راهرو به استقبالشان آمد؛ غلیظ‌تر از همیشه، انگار خانه از برگشتن آن‌ها خوشحال بود.

نسیم کیان را به آشپزخانه برد تا برایش سوپ گرم کند. سهراب در هال ایستاده بود، دست‌هایش می‌لرزید و به درِ راهروی بالا نگاه می‌کرد. نسیم بشقاب سوپ را جلوی کیان گذاشت: «بخور مامان جان، از صبح هیچی نخوردی.»