رفت جلو تا در را کمی ببندد. در نیمهباز بود. نگاهی به داخل انداخت. کیان خوابیده بود، اما نه در حالتِ عادی؛ پشت به در، رو به دیوار خوابیده بود و پتویش را تا روی سرش کشیده بود.
چیزی که نسیم را میخکوب کرد، نقاشیهای روی میز تحریرِ کیان بود. کیان عاشق نقاشی کشیدن بود، اما دفتر نقاشیاش باز بود و آخرین صفحهاش، چیزی نبود که یک پسربچهی ششساله بکشد.
صفحه پر شده بود از خطوط درهمبرهمِ سیاهرنگ؛ خطهایی که شبیه انگشتهای دراز و کجومعوج بودند که دور یک کمد دیواری کشیده شده بودند. و در گوشهی پایین صفحه، با خطی لرزان و کودکانه نوشته شده بود:
*«در رو نبند... خفه میشه...»*
نسیم نفس در سینهاش حبس شد. دستش را روی سینه گذاشت تا تپش قلبش را آرام کند. با خودش گفت: «حتماً توی مهدکودک کارتون ترسناکی دیدهآورده توی ذهنش...»
اما دستش وقتی خواست درِ اتاق را ببندد، لرزید.
درِ اتاق کیان را که هل داد تا بسته شود، نگاهش به کمد دیواری افتاد.
درِ کمد، در سکوتِ سنگینِ نیمهشب، به اندازهی دو بند انگشت باز بود. و از درون تاریکیِ آن، نسیم حس کرد کسی دارد نفس میکشد؛ نفسی آهسته، سرد و پر از خاکستر.
چند روز بعد، هوای شهر سردتر و گرفتهتر شد. کیان دیگر آن پسر پرشور و خوشخندهای نبود که توی راهروهای فروشگاه دنبال پدر و مادرش میدوید. زیر چشمهایش هالهای کبود و کدر نشسته بود، کمحرف شده بود و مدام گوشهی ناخنهایش را میجوید؛ طوری که پوست سرانگشتانش قرمز و ملتهب به نظر میرسید.
ساعت حدود یازده صبح بود که تلفن همراه سهراب در محل کارش زنگ خورد. شمارهی مدرسهی کیان روی صفحه افتاد.
سهراب فوراً جواب داد: «الو، بله؟»
صدای مدیر مدرسه بود؛ لحنش مثل همیشه آرام نبود، بلکه با اضطرابی محسوس و لحنی جدی گفت: «آقای احمدی؟ سلام. لطفاً اگر ممکن هست سریعتر خودتون یا همسرتون تشریف بیارید مدرسه. یه اتفاقی افتاده که باید حضوری صحبت کنیم.»
بند دل سهراب پاره شد: «کیان؟ کیان چیزیش شده؟ زمین خورده؟»
«نه، حالِ جسمی خودش خوبه... اما با یکی از همکلاسیهاش درگیر شده. ماجرا یک مقدار نگرانکنندهست.»
نیم ساعت بعد، سهراب با عجله وارد دفتر مدرسه شد. نسیم هم زودتر از او خودش را رسانده بود و با چشمهای نگران روی صندلی چوبی کنار پنجره نشسته بود. روبهروی آنها، مادرِ یکی از بچههای کلاس ایستاده بود و داشت با بغض و صدای لرزان دستمالی را روی دستمالکاغذی خونیِ توی دستش فشار میداد.
مدیر بعد از تعارفات کوتاه، نفس عمیقی کشید و گفت: «آقای احمدی، کیان بچهی آرومی بود، اما امروز سر زنگ تفریح یه اتفاق خیلی عجیب افتاده. بچهها داشتن توی حیاط قایمباشک بازی میکردند. علی، همکلاسی کیان، رفته توی کمد کوچیک وسایل ورزشی زیر پله قایم بشه... کیان که پیداش کرده، ناگهان طوری به هم ریخته که اصلاً شبیه رفتار یه بچهی ششساله نیست.»