سهراب نفسِ آسودهای کشید، خندهای به خیالپردازیهای خودش کرد و چراغخواب را روشن نمود.
همانطور که از اتاق خارج میشد، نسیم از پایین پلهها صدا زد: «سهراب؟ بیا چای دم کِشیده!»
سهراب نگاهی آخرین به راهرو انداخت، درِ اتاق کیان را تا نیمه بست و با صدای بلند گفت: «اومدم عزیزم!»
همهچیز آرام بود. یک زندگیِ کاملاً معمولی، در یک خانهی معمولی... و هیچکس نفهمید که در تاریکیِ درونِ کمد، لای در به اندازهی فقط و فقط «دو بند انگشت» باز شد.
چند هفتهای گذشت. پاییز کمکم داشت جایش را به زمستان میداد و روزها کوتاهتر و سردتر میشدند. زندگی روی دورِ آرام و عادیاش میچرخید؛ کارِ سهراب خوب پیش میرفت، نسیم با حوصله خانه را گرم نگه میداشت و کیان هم توی مدرسهی جدیدش دوست پیدا کرده بود.
اما تغییراتِ کوچک، مثل خویِ آرامِ خزهها روی تنهی درخت، خیلی آرام و بیصدا شروع به رشد کرده بودند.
اولین نشانهی کوچک، درِ کمد دیواریِ اتاق کیان بود. سهراب چند روز بعد از آن خریدِ خوب، تصمیم گرفته بود یک زبانهی آهنیِ محکمتر برای کمد بخرد و نصب کند تا دیگر خودبهخود باز نشود. کار را هم به خوبی انجام داد؛ زبانه با صدای «کلیکِ» محکمی قفل میشد.
اما عجیب این بود که هر صبح، وقتی سهراب برای رفتن به سر کار از اتاق رد میشد، میدید درِ کمد، دقیقاً به همان اندازهی آشنا یعنی «یک بند انگشت»، لای در باز مانده است.
اولش فکر کرد کیان خودش موقع بازی دست به زبانه میزند. یک روز از پسرش پرسید: «کیان جان، تو درِ کمد رو باز میکنی؟»
کیان سرش را بالا آورد، با چشمهای معصومش به پدر نگاه کرد و گفت: «نه بابا... من میترسم بهش دست بزنم. شبها صداش رو میشنوم که تقتق میکنه، انگار یکی داره از اون تو ناخنش رو میکشه روی چوب.»
سهراب خندهی آرامی کرد و موهای کیان را بههم ریخت: «پسرم، این خونه قدیمیه، چوبها با تغییرِ هوای شب و روز منقبض و منبسط میشن و صدا میدن. همین.»
اما این فقط صدای تقتق نبود.
نسیم هم کمکم متوجه چیز دیگری شده بود. بوی نم و خاکِ بارانخورده، که چند روزی رفته بود، دوباره برگشته بود؛ اما این بار نه در همهی خانه، فقط توی راهروی طبقهی بالا و دقیقا روبهروی اتاق کیان. هرچقدر هم که اسپریهای خوشبوکننده میزد یا پنجرهها را باز میگذاشت، بو از بین نمیرفت؛ انگار از اعماق دیوارها تراوش میکرد.
یک شب، حوالی ساعت دو بامداد، نسیم برای خوردن آب از خواب بیدار شد. وقتی از راهرو رد میشد، متوجه نور ضعیفی از زیر درِ اتاق کیان شد. فکر کرد چراغخواب بچهاش روشن مانده است.