«قاتل اون بود یا نبود، مهم نیست. مهم اینه که از نیم‌ساعت دیگه، تو گروگان قانونی منی. نه زن منی، نه محرم راز من. اسمت می‌ره توی شناسنامه‌ام تا بابات پاش رو از اون زمین‌های نخلستان عقب بکشه و دهنش رو ببنده و کاوه تا روز دادگاه دهنش بسته بمونه.»
انگشتش را کشید روی استخوان ترقوه‌ام و با همان دست، یقه‌ی پیراهن خانگی کهنه‌ام را گرفت و آرام اما پرفشار کشید سمت خودش.
«امشب نه شمعی روشنه، نه حجله‌ای در کاره. لباس تنت کن و بیا پایین، حاج‌آقا معطله. و یادت بمونه گیسو... من دل‌رحمیِ بابام رو ندارم. اگر پات رو از خطی که می‌کشم اون‌طرف‌تر بذاری، طناب دار کاوه رو با دست‌های خودم گره می‌زنم.»
عقب کشید. برگشت سمت در. قبل از اینکه دستگیره را پایین بکشد، مکث کرد. بدون اینکه نگاهم کند گفت:
«اون موهای لختت رو هم جمع کن پشت سرت. از شلختگی زنی که قراره چند ماه بوی تعفنِ این عمارت رو به دوش بکشه، بدم میاد.»
در بسته شد. صدای تلق بسته شدن قفل توی سرم پیچید.
انگشتم را کشیدم روی گوشه‌ی لبم؛ هنوز داغ بود. در آینه به خودم نگاه کردم؛ لبخند زدم. لبخندی گس و پر از زهر.
او فکر می‌کرد من یک قربانیِ ترسو هستم که برای نجات برادر بی‌دست‌وپایش آمده تا گردنش را زیر گیوتین بگذارد. نمی‌دانست من به این عمارت نیامده بودم که قربانی شوم؛ آمده بودم تا بفهمم آن شب سرد آبان‌ماه، قبل از شلیک گلوله به قلب شریکشان، چه کسی تلفن حاج‌محراب را جواب داد و دستور آتش را صادر کرد...
کفن حریر نباتی را از روی تخت برداشتم، زیپش را باز کردم و پوشیدم. سرمای لغزنده‌ی پارچه روی پوستم نشست و زیپ سرد فلزی مثل خطی از یخ روی ستون فقراتم بالا کشیده شد. موهای لختم را همان‌طور که با طعنه خواسته بود، با چند سنجاق فلزی بالای سرم جمع کردم و محکم بستم؛ طوری که پوست شقیقه‌هایم کشیده شد و کشیدگی چشم‌هایم خشن‌تر به نظر آمد. تصویرم در آینه دیگر زنی شکست‌خورده نبود؛ نقابی بود از غرور و کینه.
بازی تازه شروع شده بود.
نفس عمیقی کشیدم، در سنگین اتاق را باز کردم و قدم به راهروی نیمه‌تاریک عمارت گذاشتم. کسری انتهای راهرو، بالای پاگرد پله‌ها ایستاده بود. به ستون چوبی تکیه داده و دود تلخ سیگارش را در فضای راکد خانه فوت می‌کرد. با شنیدن صدای تق‌تق کشیده‌ی پاشنه‌هایم، سرش را چرخاند. ته‌سیگار را توی جاسیگاری برنزی روی پایه فشرد و نگاهی گذرا، سنگین و خریدارانه به سر تا پایم انداخت؛ نگاهی خالی از هرگونه تحسین، شبیه صاحب‌خانه‌ای که وسایل انباری‌اش را ورانداز کند.
بدون آنکه کلمه‌ای به زبان بیاورد یا منتظرم بماند، به راه افتاد و پله‌ها را پایین رفت.