کسری جلوتر از من حرکت می‌کرد. دست‌هایش توی جیب کتش بود، بدون عجله، بدون کوچک‌ترین احترامی به چشم‌های خیره‌ی پدرش. وقتی به میز رسیدیم، صندلی چرمی را حتی برای من عقب نکشید. نشست، پایش را انداخت روی پای دیگرش و به عاقد چشم دوخت:
«حاج‌آقا، کار رو تموم کن. وقت نداریم.»
حاج‌محراب گلویش را صاف کرد؛ صدایش از ته سینه‌ای چرکین و خسته بیرون آمد:
«زبونت رو نگه دار کسری. مجلس حرمت داره. دختر بیچاره هنوز ننشسته.»
کسری سرش را برگرداند سمت پدرش. پوزخندی گوشه‌ی لبش نشست:
«دختر بیچاره؟ یادت رفته این دخترِ کیه و برادرش چه دسته‌گلی به آب داده؟ حرمت رو بذار برای کسایی که توی گور نموندن.»
نشستم. حریر نباتی لباس دور پاهایم جمع شد. سرم را بالا گرفتم. اگر قرار بود در این خانه خرد شوم، دست‌کم نمی‌گذاشتم لذت دیدن اشکم به چشم‌های حریص ملوک که گوشه‌ی درگاه آشپزخانه ایستاده بود برسد.
عاقد با دستپاچگی ورق زد. صدایش در سالن پژواک داشت:
«دوشیزه گیسو آریا… به صداق معلوم، یک جلد کلام‌الله مجید و یک شاخه نبات و…»
«مهریه همون مهریه‌ای هست که مشخص شده، حاج‌آقا. حواشی رو رد کن.»
این صدای کسری بود. بی‌احساس، مکانیکی، انگار داشت محموله‌ی ضایعات آهن را معامله می‌کرد.
عاقد مکث کرد، نگاهی به حاج‌محراب انداخت و بعد رو به من گفت:
«دوشیزه محترمه، آیا وکیلم؟»
سکوت سنگینی روی خانه هوار شد. صدای تیک‌تاک ساعت دیواری بزرگ قد کشید. می‌دانستم اگر بگویم «نه»، کاوه تا فردا ظهر از سلول انفرادی راهی دادگاه ویژه می‌شد و با اعتراف جعلی‌ای که زیر ضرب‌وشتم امضا کرده بود، طناب دار دور گردنش حلقه می‌زد.
به چشم‌های کسری نگاه کردم. سرد و بی‌نور بودند؛ اما لای آن سیاهی، یک جور کنجکاوی گزنده موج می‌زد. انگار منتظر بود من مثل دختربچه‌های لوس هق‌هق کنم و پایم پس بکشد.
لب‌هایم را باز کردم:
«با اجازه‌ی روح مادرم… بله.»
کسری پلک زد. یک تکانِ نامحسوس در زاویه‌ی فکش افتاد. انتظار شنیدن اسم مادرم را نداشت.
حاج‌محراب هم یک‌باره دست از چرخاندن تسبیح کشید. دانه‌ها لای انگشت‌های خشکیده‌اش فشرده شدند. خودکار لای انگشتانم یخ کرده بود. وقتی خط امضا را کشیدم، جوهر آبی روی کاغذ پخش شد. کسری هم بدون آنکه کتش را تکان دهد، امضای تند و برنده‌اش را پایین صفحه کوبید؛ امضایی شبیه رد یک تیغ تیز.
صفحه‌ی عقدنامه پر شد:
نام: گیسو آریا
همسر: کسری مهرآیین
عاقد مدارک را بست، جعبه‌ی کوچکی از جیبش درآورد و جلوی ما گذاشت:
«حلقه‌ها رو دست هم کنید.»
حاج‌محراب گفت: «رسمه کسری. حداقل جلوی من ادا درنیار.»
کسری جعبه را باز کرد. یک حلقه ی طلایی سفید با یک نگین برلیان درشت. دست چپم را گرفت. سرمای پوستش عجیب بود، اما محکم نگه داشت؛ نه از روی محبت، مثل دستبندی که پلیس به دست متهم می‌زند. حلقه را توی انگشتم فرو برد. کمی تنگ بود، اما با فشار آن را تا بند دوم کشید و گوشت انگشتم تیر کشید.