مردی که اسمش در تمام بازارهای اهواز ، با سنگدلی و پرونده‌های سوخته‌ی کانتینرهای تجاری گره خورده بود. مردی که تا همین دیروز حتی سایه‌اش هم از صد فرسخی کوچه‌ی بن‌بست خانه‌ی ما رد نمی‌شد، حالا شده بود سند رهایی کاوه از طناب دار.
صدای درِ سنگین چوبی، مکالمه را دو نیم کرد.
ملوک بی‌آنکه برگردد، دست نگه داشت. در آینه دیدم که چطور شانه‌های کشیده و قامت بلند کسری توی چهارچوب در قد علم کرد. بوی خنک تلخِ باران‌خورده‌ی ادکلنش سریع‌تر از خودش اتاق را گرفت؛ بویی شبیه باروتِ مانده روی چرم.
کت و شلوار دودی، پیراهن مشکی بدون کراوات با دکمه‌ی بالاییِ باز. یک تای آستینش کمی چروک بود، انگار از یک جلسه‌ی دادگاه یا درگیری خیابانی یک‌راست آمده باشد پای سفره‌ی عقد.
چشم‌های تیره و یخ‌زده‌اش روی تن من ننشست، روی آینه نشست. از پشت سرم به چشم‌هایم زل زد.
«برو بیرون، ملوک.»
صدایش بم بود؛ نه خشنیِ آزاردهنده‌ی پدرش را داشت، نه نرمی یک داماد مشتاق را. سنگی بود که در ته دره‌ای عمیق بیفتد.
ملوک شانه را روی میز انداخت، زیر لب چیزی پچ‌پچ کرد و رفت. لای در که بسته شد، سنگینی هوای اتاق دو برابر شد. من از جایم تکان نخوردم. حتی سرم را نچرخاندم تا رودررو ببینمش. اگر ترس توی نگاهم می‌دوید، کارم تمام بود. این گرگ‌ها فقط از زوزه‌ای که رنگ التماس داشته باشد خوششان می‌آید.
قدم‌هایش سنگین و بی‌عجله بود. درست پشت صندلی‌ام ایستاد. از آینه دست‌هایش را دیدم؛ دست‌هایی استخوانی با رگ‌های برجسته . دو دستش را تکیه داد به لبه‌ی بالای پشتی صندلی و خم شد. صورتش آمد درست کنار شقیقه‌ی راستم. گرمای نفسش با عطر تلخش پوست گردنم را سوزاند.
«فکر می‌کنی زرنگی، گیسو؟»
پلک زدم. «من فقط توافقی رو قبول کردم که بابات امضا کرد.»
پوزخند کوتاهی زد؛ صدایش خش داشت، انگار سنگریزه‌ها به ته بطری شیشه‌ای کشیده شوند:
«بابای من پیرمردیه که از ترس قبرش حاتم‌بخشی می‌کنه. فکر کرده خون ریخته‌شده‌ی انبار بندرعباس رو با یه عقد محضری بین من و خواهرِ اون احمقِ تیرانداز می‌شوره می‌بره. فکر کردی این تور و پیراهن سفید، طناب دار کاوه رو باز می‌کنه؟»
برگشتم. این‌بار چشم توی چشم.
صورتم به فاصله‌ی یک وجب از صورتش بود. خط فکِ سفت، ته‌ریش کوتاه و خط باریکی زیر چشم راستش که رد روزهای سخت‌تر از این بود.
«کاوه خطاکاره، ولی قاتل نیست. تو بهتر از هرکسی می‌دونی اون شب کی اسلحه رو مسلح کرد، کسری‌خان.»
چشم‌هایش لحظه‌ای باریک شد. انگشت شستش را آورد بالا، محکم گذاشت گوشه‌ی لبم و سرخی ملایم رژ را با خشونت پس زد، طوری که پوستم داغ شد.