مینا هم به هوای تحویل پرونده و برگه‌های ترخیص، پاورچین خودش را تا دم درِ اسکراب رسانده بود. با دیدنش چشم‌غره رفتم؛ ورود پرستار بخش به حریم استریل اتاق عمل خلاف سنگین بود و اگه سرپرستار می‌دید، هر دو نفرمان توبیخ کتبی می‌خوردیم. ولی مینا نگران‌تر از این حرف‌ها بود.
تکنسین، حوله استریل را روی دستم انداخت. دست‌هایم را خشک کردم. بلافاصله گان آبی‌رنگ را تنم کرد و دستکش‌های لاتکس را بدون تماس با پوستم، تا روی مچ کشیدم.
دست‌هایم لرزش محوی داشت؛ لرزشی که فقط خودم می‌دانستم ریشه‌اش کجاست. نگاهم رفت سمت چراغ بزرگ بالای سر تخت که نور تند و خیره‌کننده‌اش روی شکم بیمار افتاده بود. پوست بیمار با پارچه‌های سبز استریل پوشانده شده بود و فقط محوطه عمل باز بود.
دکتر بیهوشی سر از مانیتور برداشت:
«فشار سیستول روی هشته، ضربان صدوبیست. دکتر آریا، خونریزی داخلی شدیده؛ اگه طحال له شده باشه زیاد وقت نداریم. بجنبید.»
کنار تخت ایستادم. تکنسین بلافاصله گاز و تیغ را آماده کرد. مینا با چشم‌های گرد و ترسان، پشت خط حریم ایستاده بود و پرونده را مثل سپر چسبانده بود به سینه‌اش.
دست راست را دراز کردم:
«تیغ بیستوری!»
دسته سرد تیغ در کف دستم نشست. با تکیه بر لبه دست، خط برش را از زیر جناغ تا بالای ناف کشیدم. پوست و چربی شکم از هم باز شد. پرده شکم را شکافتم. خون تیره و لخته‌های سیاه مثل چشمه بیرون پاشید. بوی ترشِ خون و صفرا قاطی شده بود و فضا را پر می‌کرد.
«ساکشن سریع! مکش رو ببر بالا!»
لوله ساکشن در شکم نشست و صدای مکش خون بلند شد. دستم را داخل تاریکی لغزنده شکم فرو بردم؛ در قسمت چپ، به بافت لت‌وپار طحال رسیدم؛ کپسولش کاملاً ترکیده بود و خونریزی شریانی بند نمی‌آمد.
«گیره عروقی بدین... هموستات!»
فلز گیره‌ها را لمس کردم. ریشه اصلی طحال را بین دو انگشتم گرفتم تا جریان خون را خفه کنم. لرزش انگشت‌هایم زیر دستکش شدیدتر شد. یک لحظه حس کردم سرم خالی شد؛ خون به مغزم نمی‌رسید. تصویر سرنگ انسولین ته کیفم توی کمد رختکن پیش چشمم آمد؛ نیازی که استخوان‌هایم را می‌سوزاند. چشم‌هایم سیاهی رفت.
همان لحظه نگاهم به پشت در شیشه‌ای اتاق عمل افتاد. مینا چسبیده بود به شیشه؛ رنگ صورتش از پشت شیشه و از روی ماسک، کاملاً گچ شده بود. با چشم‌های گرد و ترسان به دست‌های لرزان من نگاه می‌کرد. دهانش پشت شیشه تکان خورد؛ هرچند صدایش به داخل نمی‌رسید، اما از حرکت لب‌ها و وحشت توی نگاهش کاملاً می‌خواندم چه می‌گوید:
«گیسو، دستت داره می‌لرزه… اگه رادمنش یا سرپرستار این لرزش رو ببینن، همین الآن صلاحیت‌ت رو تعلیق می‌کنن و عمراً بذارن دست به تیغ بزنی! می‌خوای صداش کنم؟»