گفتم: «کی؟ من!»
مینا چشم گرد کرد. صدایش خفه شد:
«تو؟ تو که فقط اینترن داری! این کارِ تو نیست، کارِ یه جراح ارشده! تو که نمی‌تونی بری پای میز و تیغ بزنی!»
نگاهم به او دوخته شد. درست در لحظه‌ای که می‌خواستم چیزی بگویم، یاد آن شب‌هایی افتادم که در زمان تحصیلم، شب‌ها با این‌که مجاز به جراحی نبودم، در اتاق عمل پای میز می‌ایستادم و دست‌هایم را از شانه‌ها تا نوک انگشتان می‌سنجیدم. تخصصم در رشته‌ی جراحی عمومی نبود؛ رزیدنت بخش تروما بودم. اما در سه‌سال طرح، شب‌های کشیک، وقتی جراح ارشد بیمارستان «کهنه کُرد» به مریضی که بین مرگ و زندگی بود می‌رسید و من تنها بودم، بیشتر از سی بار زیر نظر و گاهی به‌کمک همکارم پای میز جراحی ایستاده بودم. توی این بیمارستان هم، چند بار با رادمنش جراحی کرده بودم؛ البته همیشه همکار زیر نظر، نه جراح اول.
با نگاه‌های سنگین مینا، با صدایی آرام و مطمئن گفتم:
«من رزیدنت تروماهام مینا، نه اینترن تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ای که فقط دنبال واحد پاس کنه. سه ساله که توی اورژانس تروما کار می‌کنم. شکم باز و طحال پاره، هزار بار دستم دیده، حتی اگه روی اوراق بیمارستان اسم من نباشه.»
«ولی تو دیگه چرا باید این بلا رو سر خودت بیاری؟! آخرش چی می‌شه؟ فردا حراست سراغت میاد ، می‌گه چقدر از جیب خودت خرج کردی؟ گیسو تو زنی می‌دونی، یه زن می‌دونه کی باید کوتاه بیاد!»
نگاهم به او خیره ماند. لبخند خشکی روی لبم نشست:
«زن که باشی، زمانی که یه نفر جلوی چشم تو مریض بی‌گناه بمیره و تو دستت بلده، بلندشدن از سر جات فقط یه کار درسته، نه یه کار خطرناک. اگه من کنار بکشم و این مرد بمیره، فردا هیچ‌جا نمی‌تونم توی آینه نگاه کنم. برو پرونده‌اش رو بده بخش هماهنگی اتاق عمل. بگو من دستور دادم.»
مینا نگاهم کرد. لحظه‌ای تردید داشت، اما بعد سر تکان داد و سمت واحد دوید.
با قدم‌های تند به سمت بخش جراحی رفتم. دکمه‌های روپوش سفیدم را باز کردم و همان‌جا پشت در رختکن آویزانش کردم. دمپایی‌های مخصوص اتاق عمل را پا کردم، کلاه پارچه‌ای را تا بیخ گوشم پایین کشیدم و موهای ریخته روی پیشانی را زیرش جا دادم. ماسک سه لایه را روی دهان و بینی محکم کردم و تیغه فلزی‌اش را روی پل بینی فشار دادم تا بخار نفسم دیدم را نگیرد.
پشت سینک شستشو ایستادم. پدال شیر آب را با زانو فشار دادم. بوی تند و تهوع‌آور بتادین جراحی فضا را پر کرد. صابون مخصوص را برداشتم؛ با فرچه زبر، از زیر ناخن‌ها تا انتهای مچ و بعد به شکل دورانی تا ساعد و آرنج‌ها را شستم. سه دقیقه تمام، آب کف‌آلود از نوک انگشت‌ها پایین چکید. دست‌ها را بالا نگه داشتم تا آب آلوده از ساعد به کف دست برنگردد. با کمر درِ بادبزنیِ اتاق عمل را هل دادم و رفتم تو.