دندان‌هایم را روی هم ساییدم و با زیر لب غیظ پچ زدم:
«لازم نکرده! خودم تمومش می‌کنم.»
نفس عمیقی کشیدم. گیره‌ها را روی رگ‌های اصلی قفل کردم. با قیچی مخصوص، بافت له‌شده طحال را بریدم و توی ظرف استیل انداختم. صدای دنگِ ظرف فلزی توی اتاق پیچید. رگ‌ها را محکم گره زدم و نبض خونریزی خوابید.
«سرم شستشو بدین!»
حفره شکم را شستیم. خون‌ها که پاک شد، بستر عمل تمیز بود. گازها را یکی‌یکی شمردیم تا چیزی جا نماند.
«نخ بخیه بدین برای پوست.»
لایه‌ها را با بخیه‌های محکم بستم و در آخر پوست شکم جفت شد.
دکتر بیهوشی نگاهی به مانیتور انداخت و گفت:
«فشار رسید به ده. ضربان داره منظم میشه. دکتر آریا، شانس آوردیم دستت فرز بود.»
پووان را پایین گذاشتم. گان را با حرص از پشت کشیدم و همراه دستکش‌های خونی داخل سطل امحاء انداختم. تنم از عرق خیس بود و پاهایم رمق نداشت. از در بادبزنی زدم بیرون.
رادمنش به میز ایستگاه تکیه داده بود و پرونده می‌خواند. با شنیدن صدای قدم‌هایم سرش را بالا آورد:
«تموم شد؟ کارگر زنده موند؟»
ماسک را زیر چانه‌ام کشیدم، مستقیم توی چشم‌های متکبرش نگاه کردم و گفتم:
«کارگرها به این راحتی نمی‌میرن دکتر... اونا سخت‌جون‌تر از امثال شما هستن.»
بدون اینکه منتظر پاسخش بمانم، رفتم سمت رختکن. در را از داخل قفل کردم. دیگر کنترل بدنم دست خودم نبود؛ پاهایم تا خورد و کف زمین نشستم. دست‌هایم بی‌امان تکان می‌خورد. کیفم را باز کردم، زیپ جیب مخفی را کشیدم و محفظه کوچکی را که دورش کمپرسور یخ ژله‌ای پیچیده بودم بیرون آوردم.
آمپول آرام‌بخش خنک بود. سرسوزن ظریف سرنگ انسولین را وارد شیشه کردم، دوز دارو را کشیدم، آستینم را بالا زدم و سوزن نازک را در پوست بازویم فرو کردم. مایع تلخ و سرد زیر پوستم دوید. سرم را به کمد تکیه دادم. بعد از چند دقیقه، ضربان شقیقه‌هایم آرام گرفت و لرزش انگشت‌هایم خوابید.
بلند شدم ، لباسم را تعویض کردم و سپس برون رفتم.
به محض خروجم مینا دستم را کشید و کشاند گوشه راهرو، درست پشت ستون بتنی کنار خروجی. چشم‌هایش نگران بود و مدام این‌طرف و آن‌طرف را می‌پایید تا مبادا بهیاری یا مأمور انتظامات بشنود.
صدایش را آورد پایین و پچ‌پچ‌کنان گفت:
«گیسو، اگه رادمنش چیزی بگه چی میشه؟ فکر کردی سیستم دولتی قربان صدقه دل‌رحمی تو میشه؟ تو یک اینترنی! قانوناً نه حق داری خودسر دستور عمل بنویسی، نه حق داری پول برای ست جراحی و خونِ بیمار کارت بکشی!»
ابروهایم را درهم کشیدم و گفتم:
«مردک داشت از خونریزی داخلی می‌مرد، مینا! منتظر چی می‌شدم؟ تا تأییدیه بیمه سلامت و برگه ترخیص موقت و امضای ناظر مالی بیاد، جسدش باید می‌رفت سردخونه.»
مینا کلافه دست‌هایش را تکان داد:
«پروتکل لعنتی همینه گیسو! بیمار تصادفی یا کارگری اگه مجهول‌الهویه باشه یا پول نداشته باشه، باید مددکاری بیمارستان پرونده‌اش رو تایید کنه، حراست اثر انگشت و صورت‌جلسه بگیره، بعد ناظر مالی کد تخفیف اورژانسی بزنه. تو این پروسه رو دور زدی! رفتی کارتت رو دادی دست ترخیص و ست اتاق عمل رو آزاد خریدی. فردا صبح اول وقت، حراست صدات می‌کنه طبقه بالا. فیش واریزی رو می‌ذاره جلوت و می‌گه این چیه؟ چقدر از جیب خودت خرج کردی؟»
نفس عمیقی کشیدم تا تلخیِ دهانم را فرو بدهم. گفتم:
«می‌گم برای نجات جون مریض دادم، مگه جرمه؟»
مینا سرش را تکان داد و چشم‌هایش از حرص گرد شد:
«آره،خودت بهتر میدونی. توی مغز خشک اینا جرمه! می‌گن رابطه بیمار با تو چی بوده؟ رشوه گرفتی؟ با خانواده‌اش زدوبند داشتی که شکم باز کردی بدون اجازه اتندینگ جراحی؟ فردا که حراست سراغت اومد و گفت چقدر از جیب خودت دادی، حتی یک کلمه جواب نخواه, دفاع نکن، لج نکن! گیسو، تو خیلی کل خری، میدونی... یه زن باهوش می‌دونه کی باید کوتاه بیاد و سکوت کنه تا گردنش زیر چرخ این سیستم نشکنه. سرت رو بنداز پایین و بگو هیجانی شدم و نفهمیدم. اگه بخوای شاخ‌وشانه بکشی، گزارشت رو رد می‌کنن نظام پزشکی و پرونده فارغ‌التحصیلیت رو تعلیق می‌کنن!»
حرف‌هایش مثل پتک روی سرم فرود می‌آمد. من نگرانِ حکم جان کاوه بودم و سیستمِ لعنتی، نگرانِ یک فیش بیست میلیون تومانی بود که خرج نجات جان یک انسان شده بود. سرم را تکان دادم و گفتم:
«باشه مینا... کوتاه میام. تو فقط هوای علائم حیاتی اون بدبخت رو داشته باش یا نیستی بسپار بچه ها تا صبح هواشو داشته باشن.»