رادمنش ابرویی بالا انداخت و با خونسردی تهوع آوری جواب داد:
«دنیای پزشکی همه این شعارها رو پس زده دختر جان! بیمارستان بی‌پول مریض پذیرش نمی کنه. سیستم بیمارستانی رحمش به برادر خودش هم نمی رسه چه برسه به کارگر فصلی فاقد پوشش بیمه. اگه جیبش خالیه، بفرستش خیابان یا درمانگاه های حاشیه‌ای؛ اینجا جای معجزه‌گرهای بی‌مزد و منت نیست.»
زن جوان با شنیدن این حرف، انگار دنیا روی سرش خراب شده باشد، دست های خاکی اش را روی صورتش گذاشت و بلند زد زیر گریه. بچه کوچک بهانه گیر شد و با ترس به لباس مادرش چنگ زد.
مینا با چشم های پر از اشک کنارم آمد و آستینم را کشید:
«گیسو... حسابداری قبول نمی کنه. الان حراست رو خبر می کنن.»
نگاهم را از رادمنش سنگدل گرفتم، به مرد در حال احتضار روی تخت دوختم و با صدایی که لبریز از تنفر بود به رادمنش گفت:
«لازم نکرده کسی رو خبر کنی... هزینه این عمل رو من از جیب خودم، به عنوان اینترن این بخش پرداخت می کنم! اتاق عمل رو آماده کنید... همین الان!»
رادمنش یک لحظه جا خورد. انتظار گریه، التماس یا عصبانیت زنانه را داشت؛ نه این آرامشِ حساب‌شده‌ی بی‌خیال. لب‌هایش تکان خورد ولی چیزی نگفت. فقط نگاهش سنگین‌تر شد، انگار بخواهد وزنش را روی من بریزد . اما سمتش برنگشتم . کاغذ پرونده را که از قبل پشت‌نویسی کرده بودم برداشتم و به سمت اتاق عملرفتم.
توی راه، دستم را از جیبم بیرون آوردم و گوشی را روشن کردم. یک پیام کوتاه از صبح بود. سه کلمه، بدون علامت سوال: «الان خونه باش». شماره‌اش ذخیره نبود، ولی می‌دانستم حسابش با کیست. گوشی را خاموش کردم و همان طور که بوی بتادین سینم را پر می‌کرد، داخل جیبم گذاشتم.
تماس را نه از ترس، که از سرِ مشغله‌ای که واقعی‌تر از هر چیز دیگری بود،جواب ندادم. وسط راه، مینا دنبالم دوید:
«گیسو، شیفت رو به اتمامه!؟»
نگاهم را از روی پله‌ای که پایین می‌رفتم برنداشتم و با خونسردی گفتم:
«کار من اینه که این مرد رو از مرگ نجات بدم، مینا. بقیه‌ش مال بعد از این جریانه.»
مینا با تردید نگاهم کرد، ولی دیگر سوالی نپرسید.گفتم:
«پرونده این مرد رو بفرست اتاق عمل. هر اتفاقی افتاد، به حساب من.»
توی راه اتاق عمل، هنوز بوی سرم تازه و روغن ماشین‌آلات توی بینی‌ام بود که مینا به نیمه‌های راهرو رسید و دستم را گرفت. نگاهش پر از یک سوال ناگفته بود. چند قدم مانده به در اتاق عمل، جلوم را گرفت:
«گیسو، صبر کن! تو که می‌دونی چه بلایی داری سر خودت می‌اری؟ تو اینترنی، نه جراح! تو که می‌دونی رادمنش الان داره از پشت تلفن برای چشم و گوشِ حراست و حسابداری نامه می‌نویسه که از کجا اجازه گرفتی؟ و از همه بدتر... الان این عمل رو کی می‌خواد بکنه؟»