پرستار اورژانس، با دستکش خونی، پرونده‌ی نازکی دستم داد:
«دکتر آریا، وضعیتش بده. فشار روی هشت رو پنجه. شکم سفت و باد کرده، احتمال خونریزی داخلی زیاده. باید فوری بره اتاق عمل.»
برگه‌ی پذیرش را ورق زدم. خط آخر پرونده، جملات کوتاه و بی‌روح کارمند پذیرش بود: «فاقد دفترچه بیمه. فاقد تمکن مالی برای واریز هزینه‌ی عمل و پیش‌پرداخت.»
برای یک لحظه، دستم روی کاغذ لرزید. نگاهم از برگه به صورت آن مرد رفت؛ به لب‌های خشکیده‌اش که آرام تکان می‌خورد و چیزی زیر لب زمزمه می‌کرد. خم شدم تا بشنوم. با صدایی که مثل خش‌خش برگ پاییزی بود، گفت:
«دکتر... من پول ندارم... من فقط... فقط می‌خواستم یه لقمه نون ببرم خونه... بچه‌ام دیشب گرسنه خوابید...»
زنش با شنیدن این حرف، سرش را پایین انداخت و شانه‌هایش از هق‌هق تکان خورد. چادرش را محکم‌تر به دهانش فشرد تا صدای گریه‌اش به گوش شوهرش نرسد.
مینا کنارم ایست3اده بود. نگاهش را از چهره‌ی زن به بچه‌ی وحشت‌زده چرخاند و آرام گفت:
«گیسو... این مرد تا بخواد بره دنبال واریز پول و جواب گرفتن از بیمه، خونریزی داخلی نابودش می‌کنه. شکمش داره پر از خون میشه.»
برگه‌ی پذیرش را روی پیشخوان گذاشتم و دستکش‌ها را کشیدم بالا. صدایم، با وجود آن همه خستگی، محکم بود:
«اتاق عمل رو آماده کنید. این مریض همین الان زیر تیغ می‌ره. بقیه‌ی کارهای اداری و هزینه‌ها بعد از نجات جانش!»
هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که صدای خشک و سردی از پشت سرم آمد:
«دکتر آریا... کی به تو اجازه داد برای یه مریضِ بی‌بیمه و بدون پیش‌پرداخت، اتاق عمل رزرو کنی؟»
برگشتم. رادمنش با روپوش سفید و اتوکشیده وسط راهروی اورژانس ایستاده بود. دست ها را توی جیب روپوش فرو کرده بود و با نگاهی سنگین و بی‌رحم به من خیره شده بود.
پوزخند تلخی روی لبش نشسته بود که بیشتر به یک نیشخند شبیه بود. با صدایی که تمام آدم های توی سالن اورژانس بشنوند، گفت:
«اینجا بیمارستان دولتیه دکتر آریا، نه خیریه یا درمانگاه صلواتی! حساب کتاب این در و دیوار مشخصه. حراست و حسابداری بیمارستان برای هر قطره سرم و هر دونه گاز استریلی که مصرف میشه سر من ارشد جراحی داد می زنن. اون وقت تو به خاطر یه کارگر فاقد صلاحیت مالی، دستور عمل اورژانسی بدون واریزی می دی؟»
دستم را محکم مشت کردم. خون توی رگ هایم به جوش آمده بود. چند قدم جلو رفتم، درست روبه رویش ایستادم و با صدایی که از خشم می لرزید، گفت:
«این آدم روی این تخت، مریض روی کاغذ نیست دکتر رادمنش! طحالش داره پاره میشه، داره توی خون خودش خفه میشه! یعنی چون پول نداره، چون دفترچه اش مهر اعتبار نداره، باید همین‌جا وسط راهروی اورژانس جون بده تا حساب کتاب بیمارستان به هم نخوره؟»