هنوز روپوشش پشت پیچ راهرو محو نشده بود که مینا آرنجش را به پهلویم کوبید و ریزریز خندید:
«وای خدای من! دختر تو رسماً جگر این مرد رو از جاش کندی! دیدی چطور مثل لیموترش مچاله شد؟»
پرونده بعدی را باز کردم و با بی‌حوصلگی خودکار را چرخاندم:
«حوصله این لجبازی‌ها را ندارم مینا. مغزم داره از خستگی سوت می‌کشد.»
مینا لب گزید، چشم‌هایش از شیطنت برق زد و با لحنی کش‌دار گفت:
«راستش را بگو گیسو... قسم بخور تا حالا بهش فکر نکردی! اگر با این بچه پول داره و قدرت‌طلب، یعنی مهرآیین ازدواج نکرده بودی، با این همه دور تو چرخیدن رادمنش، آخرش خود فرزاد تو رو می‌گرفت! بنده خدا چشم‌هایش مثل گنجشک باران‌خورده مدام دنبال تویه، بعد تو این‌طور با خنجر می‌زنی وسط سینه‌اش؟»
با شنیدن اسم کسری، ته دلم خالی شد. یاد عمارت، تهدیدهای شب گذشته و طناب دار روی سر کاوه مثل بختک روی شانه‌هایم نشست. لبخند از لب‌های مینا جمع شد. نگاه نگرانش را به صورت رنگ‌پریده‌ام دوخت و آهسته‌تر گفت:
«ببخشید... حال‌وهوات ابری شد. ولی خداییش رادمنش تو حسادت به این ازدواجت دارد می‌ترکه همه تو بخش متوجه شدن،ما فکر می کردیم یه روزی شما مال هم میشین!»
صدای آمبولانس هنوز در حیاط بیمارستان گلستان قطع نشده بود که پیج اورژانس روی گوشی‌های ایستگاه پرستاری افتاد. صدای پرستار اورژانس، بریده‌بریده و هول‌زده بود: «تروما، اتاق دو... کارگر ساختمانی، سقوط از ارتفاع. فشار افتاده، شکم کاملاً سفت شده، احتمال پارگی روده و طحال داره. سریع!»
با شنیدن اسم اتاق دو، پرونده‌هایی که دستم بود را روی پیشخوان رها کردم و با مینا و دو اینترن دیگر دوان‌دوان سمت اورژانس رفتیم. بوی بتادین و عرق، با بوی فلزی خون قاطی شده بود.
مرد جوانی روی تخت اورژانس افتاده بود. بیست‌وهشت، بیست‌ونه سال بیشتر نداشت. پوستش به زردی می‌زد و پیشانی‌اش از عرق سرد برق می‌زد. لباس کارگری خاکستری‌اش از گرد و خاک ساختمان و لکه‌های خون خشکیده سیاه شده بود. یک پوتین کهنه و پاره فقط به یک پایش بود. پای دیگر، برهنه و خاکی، با تسمه‌ای به تخت بسته شده بود.
نفس‌نفس می‌زد. دست راستش را روی شکمش فشار می‌داد و ناخن‌های چرک‌گرفته‌اش در پارچه‌ی لباسش فرو رفته بود. هر بار که نفس می‌کشید، صورتش از درد جمع می‌شد و صدای خس‌خسِ خفیفی از گلویش بیرون می‌آمد.
کنارش زنی جوان نشسته بود؛ روسری‌اش را تا نیمه روی صورتش کشیده بود و گوشه‌ی چادرش را محکم به دندان گرفته بود تا جیغ نکشد. بچه‌ای چهار، پنج ساله بغلش بود که با چشم‌های گرد و وحشت‌زده به پدرش نگاه می‌کرد و آرام می‌پرسید: «مامان... بابا چرا حرف نمی‌زنه؟»