مزه نریختن جزو سرفصل های وزارت بهداشت نیست دکتر آریا. بریم سراغ تخت بعدی؛ امیدوارم اونجا سوژه بیشتری برای بذله گویی داشته باشید.
همراهشان به سمت تخت بعدی راه افتادیم؛ در ظاهر یک جراح دقیق و مشغول کار، اما در اعماق ذهن درگیرم، هنوز طنین صدای کسری در آن عمارت تاریک و تصویر کاوه در سلول انفرادی مثل خوره روحم را می‌جوید. با این حال، میان بوی ضدعفونی کننده و چهره های دردمند مریضان، نقاب روی صورتم محکم‌تر از همیشه بند شده بود.
Fe: #پیش_ازآنکه_نخلها_بسوزند
#پارت۴۵
بعد از بررسی چند بیمار به ایستگاه پرستاری رفتم.
صدای قدم‌های کشیده و سنگین رادمنش روی کفپوش بیمارستان پیچید. نگاه تیز و طلبکارش روی پرونده‌های روی پیشخوان لیز خورد.
رو به من کرد و با همان لحن خشک و همیشگی‌اش، بدون اینکه حتی نگاهی به چشم‌های خسته بیندازد، لب زد:
«ساعت رسمی بخش تروما مدت‌هاست از شروع گذشته دکتر آریا. انگار یادت رفته اینجا اتاق عمل و بخش ترومای بیمارستانه، نه سالن انتظار فرودگاه که منتظر پرواز تاخیری باشی!دیگه دوست ندارم تاخیری ببینم.»
سرعت دست هایم را ، برای مرتب کردن اوراق پرونده کم نکردم. بدون اینکه سر بالا بیاورم، نگاهی به ساعت دیواری انداختم و با صدایی آرام، سرد و کاملاً خونسرد پاسخ دادم:
«نگران وقت بیمارستان نباشید دکتر رادمنش؛ مریضی که زیر تیغ جراحی شماست بیشتر از تاخیر من، نگران دست‌لرزه‌های موقع بخیه است. ساعت من با نبض بیمار تنظیمه، نه با ثانیه‌شمار مچ‌دست شما که فقط کوک ایراد گرفتن باشه.»
مینا که کنارم پشت پیشخوان ایستاده بود، سرش را پایین انداخت تا خنده‌اش پنهان بماند.
رادمنش فکش قفل شد؛ رگ شقیقه‌اش از شدت حرص کمی برجسته شد. چند قدم جلو آمد، روپوش سفیدش را مرتب کرد و با صدایی که سعی داشت اقتدار از دست رفته‌اش را برگرداند، طعنه زد:
«زنی که تازه اسم یه «مهرآیین» رو رو پیشونیش چسبونده، حتماً فکر می‌کنه دیگه نیازی به سر وقت اومدن نداره. فکر کردی با حمایت پول باد اورده همسرت می‌تونی قوانین این بخش رو دور بزنی؟»
سرم را بالا آوردم. نگاه سرد و بی‌رحمم درست در عمق چشم‌های مغرور او نشست. مهر اینترنی را با فشار روی برگه کوبیدم و با صدایی که هر کلمه‌اش خنجر بود، جواب دادم:
«من برای موندن توی این بخش به هیچ مرد اسم و رسم داری تکیه نکردم... اما شما ظاهراً خیلی وقت است که برای پر کردن خلاء اقتدارتون، به این طعنه‌های حقیر متوسل شدید. پرونده‌های اتاق سه منتظره، دکتر!»
رادمنش دهان باز کرد تا جوابی بدهد، اما با دیدن نگاه خیره و سردم، کلمات در گلویش ماسید. فکش از شدت خشم منقبض شد. پرونده را با حرص کشید و بدون حرف دیگری، با قدم‌های بلند سمت انتهای راهرو دور شد.