دیگه بسه! اگر قراره هر بار سر و کله فرید بی عرضه پیدا بشه و تو سیل راه بندازی، باید از فردا یه قایق نجات هم توی جیب فرم سفیدم جاسازی کنم.
مینا میان گریه، خنده کوتاهی کرد و با گوشه آستینش اشک هایش را پاک کرد:
تو واقعاً سنگ پای قزوینی گیسو! وسط این همه بدبختی من، باز بلدی نمک بریزی؟
من بدبخت رو وارد این دعواهای زن و شوهری نکن!
ساعت دیواری را نگاه کردم و فرم سفیدم را از روی رخت آویز کشیدم روی شانه ام:
ساعت از هشت گذشته و دکتر رادمنش اخمو، امروز کشیک راند صبحگاهیه. اگر تا پنج دقیقه دیگه توی راهرو رو نبیندمون، پوست از سر جفتمون میکنه. پاشو ببینم دختر! پاشو بریم سراغ مریضا؛ هیچ چیز مثل بالا سر رفتن مریض های جراحی و غرغر کردن های این بیماران مرغ پرکنده، حواس آدم رو از غصه های بادآورده پرت نمیکنه!
مینا نفس عمیقی کشید، سرش را تکان داد و روپوشش را تنش کرد:
خدای من رحم کنه با این اعصاب خراب من، کدوم مریض بدبختی رو میخوام دست بگیرم!
نگران نباش، دست گرفتن بیمارا با من، بخیه کردن غرور فرید با تو.
با همان لبخند شیطنت آمیز، در اتاق را باز کردم و هر دو وارد راهروی بلند و پرسر و صدای بیمارستان شدیم؛ جایی که بوی الکل، بتادین و اضطراب، مثل همیشه زیر پوست سالن می‌دوید.
وارد بخش تروما که شدیم، بوی تند دارو و صدای زنگ مانیتورها بلند بود. دکتر رادمنش با آن قد بلند، روپوش اتوکشیده و استتوسکوپی که دور گردنش آویزان بود، با چند کارورز دور تخت شماره چهار حلقه زده بود. تا ما را دید، نگاه تیزی از بالای عینک طبی اش انداخت و با صدایی خشک و رسمی گفت:
به سلامتی دکتر آریا و پرستار صبوری! گویا امروز ساعت رسمی بیمارستان با سرعت سیرک های دوره گرد تنظیم شده... بفرمایید جلو، ببینم برای این پارگی طحال تخت چهار چه توجیه علمی دارید، یا اونم قراره پای طالع نحس نخلستان ها بنویسید؟
مینا با صدای آهسته ای کنار گوشم پچ پچ کرد:
این بشر از سنگ الماس تراشیده شده، قسم می خورم روح نداره!
با آرنج پهلویش را زدم و لبخند حرفه ای و کشداری روی لبم نشاندم، جلو رفتم و پرونده را از دست کارورز رنگ پریده قاپیدم:
چرا استاد؟ طحال بیمار کاملاً پایداره، فقط مشکل اینجاست که انگار ریتم ضربان قلبش با لحن شما تنظیم شده و از ترس اخم هاتون روی مانیتور بالا و پایین می پره!
صدای خفه خنده چندتا کارورز توی راهرو پیچید. رادمنش برای یک لحظه مکث کرد، نگاه سنگینی به من انداخت — نگاهی که دقیقاً مثل روزهای اول، رگه‌ای از تعجب و تهدید در آن موج می‌زد — اما بلافاصله خط جدی صورتش را حفظ کرد و پرونده را از دستم بیرون کشید: