«مینا، خوب گوش کن چی می‌گم... اول از همه باید بین این دو تا خط بکشی: عشق فرید رو از ناتوانی ریشه‌دارش توی دفاع از تو جدا کن. اون شاید قلباً تو رو بخواد، اما هیچ ابزاری برای پای تو ایستادن نداره؛ چون از بچگی با اسلحه احساس گناه، ترس و شرم خلع سلاح شده. مردی که با دو قطره اشک یا نفرین مادرش عقب می‌کشه، از قدرتمند بودن مادرش نیست؛ از وحشت طرد شدن و حس عذاب وجدانیه که سال‌ها به مغزش تزریق شده.»
قطره اشکی داغ از گوشه چشمش سر خورد و روی گونه‌اش خط انداخت، اما دیگر صدای شکستنش در گلو نپیچید. با زمزمه‌ای لرزان، گویی که با ذره‌ذره وجود زخمی‌اش حرف می‌زند، گفت:
«پس من چی گیسو؟ من این وسط کجای قلب و زندگی اونم؟ سهم غرورم، جوونیم، این‌همه شبایی که تنهایی گریه کردم چی می‌شه؟ چرا تاوان ضعف‌های اون و کینه‌های اونا رو همیشه فقط من باید پس بدم؟»
نگاهم را نرم‌تر کردم، دستانش را محکم‌تر فشردم و نجوا کردم:
«چون درست از روز اول، ناخواسته شدی نجات‌دهنده این رابطه. فکر کردی با سوختن و ساختن، با لبخند زدن روی زخم‌هات و کوتاه‌اومدن‌های بی‌جا، اون سر عقل میاد و قدرشناس می‌شه! اما واقعیتِ دردناک اینه که فداکاری بی‌حدومرز، فقط طرف مقابلت رو طلبکار و ضعیف‌تر می‌کنه. تو شدی دیوار کوتاه زندگی فرید؛ اون هروقت از مادرش می‌ترسه یا زیر فشار خانواده‌ش له می‌شه، خشمش رو سر تو خالی می‌کنه، چون پیش خودش مطمئنه تو همیشه هستی، صبوری می‌کنی و خطری براش نداری!»
لب‌های لرزانش را روی هم فشرد، بغضش را به‌سختی قورت داد و سرش را پایین انداخت. دستم را زیر چانه‌اش گذاشتم و سرش را بالا آوردم:
«قدم بعدی تو نه باج دادنه، نه فریاد و نه قهر بچه‌گانه. حتی تهدیدی هم نکن که نتونی سر حرفت بایستی. صاف توی چشم‌هاش نگاه کن و بگو: "من شریک زندگی توأم، نه گروگان ترس‌هات. برای موندن توی این زندگی، امنیت، احترام و یک حریم امن مستقل می‌خوام. اگه مرد این رابطه‌ای، باید بری پیش یه روانشناس تا یاد بگیری چطور بدون جنگ، ریشه‌های این وابستگی بیمارگونه رو از ذهنت ببُری." اگر فهمید و برای نجات زندگیتون پا پیش گذاشت، ارزش جنگیدن داره؛ اما اگر بازم پشت نقاب تعصب و ضعفش قایم شد، بذار این پیوند همین امروز با یک درد تموم بشه، نه اینکه ده سال بعد با روحی تکه‌تکه و مادری افسرده با یه بچه بی‌پناه، ته این ویرونه به بن‌بست برسی.»
سکوت تلخی میان اتاق استراحت کارکنان بیمارستان پیچید. مینا با چشم های قرمز و پف کرده، دستمال مچاله شده را توی دستش فشرد و به نقطه ای نامعلوم روی میز خیره شد. دستش را رها کردم، از روی صندلی بلند شدم و برای اینکه این هوای سنگین و کش داده را بشکنم، کف دست هایم را محکم به هم کوبیدم: