بدون این که منتظر جواب من‌من کردن‌های درمانده و شوکه‌کننده فرید از پشت خط بماند، انگشتش را روی دکمه قرمز گذاشت و تماس را قطع کرد.
گوشی را روی میز گذاشت؛ نفس حبس‌شده‌اش را با صدا بیرون داد و انگار باری سنگین از روی شانه‌هایش برداشته شده باشد.
با قطع شدن تماس، انگار تمام توان ایستادنش تمام شد. تنش فرو ریخت و روی صندلی چرخدار نشست، کف دو دستش را به صورتش فشرد و با صدایی که از هجوم بغض می‌لرزید، کلمات درهم‌ریخته‌اش را بیرون ریخت:
«می‌دونم فرید دوستم داره گیسو... باور کن واقعاً دوستم داره. مشکل این نیست که منو نخواد، مشکل اینه که هیچ حریمی بلد نیست. احساس گناه دیوونه‌ش می‌کنه، همه‌ش می‌ترسه اگه جلوی مادرش بایسته عاق بشه... نمی‌فهمم چرا دلخوری مادرش خط قرمزه، ولی شکستن من اصلاً به چشمش نمیاد؟ فقط تکرار می‌کنه اون بزرگتره و تو کوتاه بیا...»
چند ثانیه سکوت کردم تا موج هیجان اولیه‌اش فروکش کند. صندلی روبه‌رو را کشیدم، درست مقابلش نشستم و آرام دستان لرزان و سردش را میان دست‌هایم گرفتم. چشم در چشمش دوختم، با لحنی شمرده، قاطع اما آکنده از امنیت:
«مینا، به من نگاه کن. دوست داشتن وقتی ارزش پیدا می‌کنه که با "مسئولیت‌پذیری" و "احساس امنیت" همراه باشه. عشقی که با هر قهر و داد و بیداد خانواده‌ش عقب بنشینه، عشق بالغانه نیست؛ یه وابستگی ناسالمه. فرید هنوز از نظر روانی هویت مستقل پیدا نکرده. بند ناف عاطفی اون هنوز قطع نشده و تا وقتی خودش این تروما و وابستگی بیمارگونه رو نبینه، قربانی اصلی تویی.»
کمی مکث کردم تا کلمات در ذهنش ته‌نشین شوند، سپس با آرامش ادامه دادم:
«تو الان داری باج عاطفی می‌دی تا آرامش کاذب بخری. فکر کردی اگه فردا روزی توی این بن‌بست بچه‌دار بشی چی می‌شه؟ بچه معجزه نمی‌کنه مینا، فقط بحران‌ها رو صد برابر عمیق‌تر می‌کنه. اون‌وقت تو دیگه فقط با ضعف‌های فرید طرف نیستی؛ یه کودک بی‌دفاع رو وارد سیستم ناسالمی می‌کنی که هیچ احترامی برای مرزهای شخصی قائل نیست. مجبوری شاهد تحقیر شدن خودت و ترومای بچه‌ت باشی، فقط چون پدرش یاد نگرفته پشت هویت فردی و خانواده مستقل خودش بایسته.»
مینا دستش را روی سینه‌اش فشرد؛ مردمک چشم‌هایش میان حقیقت تلخ حرف‌هایم می‌لرزید، اما دیگر از سر استیصال نبود؛ انگار پرده توجیه و انکار بعد از مدت‌ها کنار رفته بود و داشت واقعیت عریان زندگی‌اش را بدون فیلتر احساسات می‌دید.
انگشتان سرد و یخ‌زده‌اش میان دست‌هایم آرام‌تر شده بود، اما هنوز در عمق نگاه خسته‌اش، آوارگی زنی موج می‌زد که سال‌ها میان دوست داشتن و تحقیر شدن دست و پا زده بود. دستم را آرام و با گرمایی تسکین‌بخش روی ساعدش گذاشتم، کمی به سمتش خم شدم تا نگاهم درست در دل سیاهی چشم‌های بارانی‌اش بنشیند: