یک خنده‌ی واقعی، بم و لرزاننده که خط دندان‌های سفید و یکدستش را نشان داد. خنده‌اش اما بوی آرامش نمی‌داد؛ بوی گرگی را می‌داد که از دیدن چنگال‌های یک روباهِ زخمی به وجد آمده باشد.
خم شد پایین‌تر. لب‌هایش تقریباً به لبه‌ی مقنعه‌ام رسید. صدای خفه‌اش مثل شلاق به پوستم کشیده شد:
«خیلی مطمئنی به خودت، دکتر. فکر کردی من محتاج تنت هستم؟ فکر کردی من این‌همه راه رو از استانبول اومدم که یه دختربچه‌ی سرکش رو به تخت ببندم؟»
عقب کشید، خودنویس را با ضربه روی صفحه انداخت:
«شرط بیمارستانت رو قبول می‌کنم... چون ترجیح می‌دم دست‌هات بوی مواد ضدعفونی بده تا بوی اشک و التماس. اما در مورد لمس...»
نگاهش از لبانم تا نوک انگشتانم سر خورد و روی چشمانم برگشت:
«مطمئن باش روزی که التماس کنی بهت دست بزنم، من حتی نگات هم نمی‌کنم. حالا برو بالا لباس تنت کن تا عاقد معطل نمونه.ملوک خانم...»
خدمتکار را صدا زد. زن مسن به سرعت به معرکه آمد و بدون اینکه اجازه دهد حرفی بزنم، بازوم را گرفت و کشان‌کشان به طرف پله‌ها برد. در میانه‌ی راهرو، دری را باز کرد و مرا هل داد داخل اتاق و روبه‌روی میز توالت نشاندم.
«بشین!»
پیش از آنکه فرصت نفس کشیدن داشته باشم، شانه‌ای برداشت و شروع کرد به آراستنم . صدای چرخش سوزن پرگار توی سرم قطع نمی‌شد. درست وسط گیجگاهم فرو می‌رفت و دور می‌زد. یک دور، دو دور، صد دور.
زن پشت سر ایستاده بود و با هر ضربه‌ی شانه به موهای نم‌دارم، پوستم را مثل گوسفند قربانی به عقب می‌کشید. در آینه‌ی قدی با قاب منبت‌کاری کدر، چشم‌هایم را نگاه کردم. سرخ بودند، اما اشکی در بساط نبود. اشک مال کسی است که هنوز امید دارد معجزه‌ای بیفتد، در حالی که معجزه‌ی زندگی من بیست دقیقه پیش با صدای ترمزدستی کشنده‌ی لندکروزِ مشکی دم در عمارت، خاکستر شده بود.
«آروم‌تر، ملوک خانم. موهام از ریشه دراومد.»
ملوک، زنی با صورت زاویه‌دار و چشم‌های کشیده‌ی بی‌رحم، دستش حتی یک میلیمتر شل نشد. نفسش بوی تند هل و سیگار برگ پیرمرد را می‌داد؛ ارثیه‌ی حضور چندساعته‌اش در اتاق خواب حاج‌محراب.
«موهات دربیاد بهتر از اینه که آبرو و اسم آقا زیر دست و پای حرف مردم بیفته، گیسو. تو هنوز نمی‌فهمی چه لطفی در حقت شده. دهنت بوی شیر میده، نشستی داری روی صندلی مخملِ زنی آرایش می‌کنی که عکسش توی گاوصندوقه، نه روی میز توالت.»
سرم را تکان ندادم. نگاهم رفت سمت پیراهن حریر نباتی‌رنگی که روی تخت ولو شده بود؛ با تکه‌دوزی‌های دانتل گران‌قیمت که به تن من، بیشتر شبیه کفنی مفرّح می‌آمد تا لباس عقد. حاج‌محراب برای زنده ماندن برادرم بها تعیین کرده بود و بهایش دقیقاً همین امضای لرزان روی کاغذ محرمیت با پسرش بود: «کسری».