«کدوم آرامش؟! مگه مریضی مینا؟! مگه دشمن جونتی؟! اینجا توی این بخش خراب‌شده باید تا صبح جون بکنی و با مریض و همراه مریض سر و کله بزنی، اونجا هم که مثلا باید استراحتگاهت باشه، بشینی غصه غرور شکسته و زخم‌زبون‌های مادرشوهرت رو بخوری؟! اگه ازدواج بهت آرامش نده، فقط زودتر از وقتش پیرت می‌کنه. اعصاب و جوونیت رو سر راه نیاوردی که پای ترس‌های فرید و خباثت خانوادش تاوان بدی!»
نگاهش به نقطه‌ای نامعلوم روی سرامیک‌های سرد اتاق خیره ماند. حرف‌هایم سنگین بود، اما می‌دیدم که چطور حصار تردیدهایش را می‌شکست. دستی به صورت خیسش کشید، قامت خمیده‌اش را صاف کرد و این بار، به جای اشک، اراده‌ای تازه توی چشم‌های روشنش جان گرفت.
چند لحظه گذشت؛ سکوتی که انگار تمام تردیدهای سالیانه مینا را درون خود خرد می‌کرد. نفس عمیقی کشید، دستمال کاغذی مچاله‌شده را روی میز پرت کرد و با دستی که دیگر نمی‌لرزید، گوشیش را از روی لبه میز برداشت.
صفحه گوشی را روشن کرد. نگاهش به اعلان تماس‌های بی‌جواب فرید افتاد، اما این بار اثری از آن ترس شکننده در چشم‌هایش نبود.
سرش را بالا آورد، نگاهی مصمم و خیره به من انداخت و گفت:
«حق با توئه گیسو... کاسه صبر من خیلی وقت پیش لبریز شده بود، اما خودم نمی‌خواستم قبول کنم. دیگه خسته شدم از اینکه همه عمرم روی لبه تیغ راه برم تا کسی ناراحت نشه.»
با تعجب و البته تحسین به تغییر ناگهانی‌اش نگاه کردم.
«می‌خوای چیکار کنی؟»
صفحه گوشی را لمس کرد و شماره فرید را گرفت. بلندگو را فعال کرد تا من هم بشنوم. بوق اول، دوم... صدای فرید با همان لحن طلبکار و غرغرو در فضای اتاق پیچید:
معلوم هست کجایی مینا؟! گوشی رو چرا قطع می‌کنی؟ مادرم...
مینا نگذاشت جمله‌اش تمام شود. صدایش صاف، سرد و بی‌نهایت محکم از لبانش بیرون آمد:
«فرید! ساکت شو و فقط گوش کن ببین چی می‌گم!»
صدای فرید از پشت خط از شدت تعجب خش‌دار شد:
«– تو... تو با من این‌طوری حرف می‌زنی؟! به خاطر دوست دیوونه‌ت که یه غریبه‌ست...»
«غریبه مادر و خواهر تو بودن که وسط بیمارستان آبروی من رو بردن! و تویی که به جای اینکه مرد زندگی من باشی و پشت زنت وایستی، شدی سخنگوی اونا! من تا همین‌جا به حرمت این زندگی کوتاه اومدم، اما از این به بعد تموم شد.»
نفس فرید از پشت خط حبس شد:
«– مینا داری چی می‌گی؟! دیوونه شدی؟ معلومه اون زنیکه چی بهت گفته که اینجوری می‌کنی!»
«نه، تازه عاقل شدم! امشب شیفتم که تموم شد، بر نمی‌گردم خونه. یا همین الان تکلیف من رو با اون خانواده دخالت‌گرت روشن می‌کنی و خط قرمز می‌کشی، یا فردا صبح خودم می‌رم دادگاه و حق طلاق رو می‌گیرم تا راحت بشی! خودت می‌دونی اهل تهدید نیستم؛ یا مرد این زندگی باش، یا قید من رو بزن!»