صدای بغض‌آلود مینا در فضای کوچک اتاق استراحت اکو شد. گوشی همچنان روی میز افتاده بود و صدای اعتراض و گلایه‌های فرید از پشت خط به گوش می‌رسید. خون به مغزم دوید؛ طاقت دیدن این همه انفعال و مظلوم‌نمایی کثیف را نداشتم.
خم شدم، گوشی را از روی میز برداشتم و مستقیما رو به بلندگوی آن گرفتم:
«آقای فرید! حواست هست داری چی می‌گی؟! مادرت وسط بیمارستان عربده می‌زد و آبروی همسرت رو می‌برد، اون‌وقت طلبکاره که چرا حراست باهاشون برخورد کرده؟! اگر تو عرضه داشتی و قبل از اینکه کار به اینجا بکشه زورت به خانواده‌ات می‌رسید، کار زنت به حراست و آبروریزی نمی‌کشید! الان به جای اینکه به زنت غر بزنی، برو کلاهتو قاضی کن ببین واسه زندگیت چند مرده حلاجی!»
فرصت ندادم جواب بدهد؛ تماس را قطع کردم و گوشی را محکم روی میز کوبیدم.
مینا با چشم‌های وحشت‌زده و سرخ‌رنگ نگاه کرد:
«گیسو... چیکار کردی؟ الان فرید بیشتر عصبانی میشه...»
دو طرف صورتش را میان دست‌هایم گرفتم، تو چشم‌های خیسش خیره شدم و با قاطعیتی که از عمق جانم برمی‌خاست، گفتم:
«بسه مینا! تا کی می‌خوای با این ترس و لرز زندگی کنی؟ این مرد هنوز نافش رو با ترس و وابستگی به خانواده ش بریدن! امروز اگر کوتاه بیای، فردا باید توی اون خانه فرسایشی و زیر دست اون زن‌ها بپوسی. یا همین الان محکم می‌ایستی و به فرید می‌فهمونی که حق نداره سرزنشت کنه، یا کلا قید این زندگی فرسایشی رو می‌زنی و نجات پیدا می‌کنی! وسط این جنگ، یا می‌جنگی و می‌مونی، یا همین‌جا تیکه پاره می‌شی!»
کلماتم مثل تازیانه روی تن خسته مینا نشست. شانه‌هایش از شدت گریه تکان می‌خورد، اما نگاهش کم‌کم تغییر کرد؛ آن ترس مطلق، جای خودش را به یک خشم فروخورده و عمیق داد. انگار برای اولین بار، داشت واقعیت تلخ اطرافش را بدون نقاب می‌دید.
انگشتانم را روی کتف هایش فشردم و نگاهم را به مردمک‌های لرزانش دوختم. لحنم از سر دلسوزی بود، اما تلخی و صراحتی داشت که مثل نمک روی زخم می‌نشست:
«مینا، کلاهت رو قاضی کن! تو محتاج نون شب و پول توجیبی این مرد بودی که شوهر کردی؟! تو یه پرستار مستقلی، دستت توی جیب خودته، شیفت‌های سنگین رو به جون می‌خری و پای مریض سرپا می‌ایستی. آدم ازدواج می‌کنه که یه پشت‌وپناه داشته باشه، یه همدم که بعد از شیفت دوازده ساعته بره خونه و آرامش بگیره، نه اینکه یه آقابالاسرِ بی‌عرضه بیاد سرش خراب بشه!»
مینا لب گزید و با صدایی که هنوز از بغض می‌لرزید، زمزمه کرد:
«من فقط می‌خواستم یه زندگی آروم بسازم گیسو...»
میان حرفش آمدم و با قاطعیت گفتم: