دستم را روی شانه‌ی لرزان مینا کشیدم. با صدای هق‌هقش، قلب خودم هم فشرده می‌شد.
«مینا، گریه نکن عزیزم. اینا ارزشش رو ندارن که چشم‌های قشنگت رو باهاشون قرمز کنی.»
سرش را از روی زانوهایش بلند کرد؛ نگاهِ مات و سرگشته‌اش به پوسترهای روی دیوار دوخته شده بود. با پشت دست اشک‌هایش را پاک کرد و با صدایی که هنوز می‌لرزید، زمزمه کرد:
«گیسو… دیدی چطور سرم فریاد می‌زدن؟ انگار ارث پدرشون رو از من می‌خواستن. من فقط خواستم یه زندگیِ آروم کنار فرید داشته باشم، اما این زن‌ها انگار مأمور شدن تا خوشبختی رو از من بگیرن.»
قبل از اینکه فرصت کنم جوابی بدهم، گوشی مینا روی میز دوباره لرزید. اسم فرید روی صفحه‌ی گوشی چشمک می‌زد. مینا با تردید به گوشی نگاه کرد و نگاه نگرانش را به من دوخت.
«جواب بده… »
مینا نفس عمیقی کشید . طوفان خشم خانواده فرید به همین سادگی فروکش نکرده بود.
مینا با دلشوره تماس را وصل کرد، اما برخلاف لحن پشیمان چند دقیقه قبل، این بار صدای فرید کلافه، دلخور و پر از گلایه بود:
«مینا... تو به حراست خبر دادی مادر و خواهرم رو با خفت بیرون کنن؟!»
رنگ از روی مینا پرید. با صدایی که از شدت تعجب و شوک می‌لرزید، گوشی را به گوش چسباند:
«فرید... چی داری می‌گی؟ اونا وسط بخش بیمارستان آبروی من رو برده بودن! انتظار داشتی براشون اسپند دود کنم؟ حراست خودشون اومدن...»
فرید میان حرفش پرید؛ صدایش از پشت خط پر از اعتراض و انفعال بود:
«خب به من زنگ می‌زدی! مگه من مرده بودم که گذاشتی حراست مث مجرم باهاشون رفتار کنه؟ مادرم داره از گریه سکته می‌کنه؛ می‌گه جلوی چشم در و همسایه و مراجعین، مأمور حراست بازوم رو کشیده و توهین کرده! آبروی من توی این محله رفت... حداقل یه زنگ می‌زدی خودم می‌اومدم آرومشون می‌کردم می‌بردمشون، نه اینکه بذاری کار به حراست بکشه!»
گوشی از دست لرزان مینا رها شد و روی میز افتاد. بغض سنگینی که تازه داشت باز می‌شد، دوباره با مشتی آهنین راه گلویش را بست. نگاه مات و شکسته‌اش را به من دوخت؛ قطره اشک درشتی از گوشه چشمش چکید و روی مقنعه‌اش گم شد.
«دیدی گیسو؟... دیدی چطور با دو قطره اشک و مظلوم‌نمایی، همه‌چیز رو برگردوند علیه من؟ فرید هنوز همون بچه ننه‌ای هست که جرات نداره جلوی اونا وایسته. الان مقصر اصلی من شدم که نذاشتم بیشتر از این آبروم رو ببرن!»
دستان یخ‌زده‌اش را میان دست‌هایم فشردم. دلم می‌خواست فریاد بزنم؛ مردها یا ظالم بودند یا زیر بلیت مادران مکار و سیاستمدارشان له می‌شدند و این وسط، تقاص تمام ضعف‌ها و ترس‌هایشان را فقط زن‌ها پس می‌دادند.