صدای جیغ و دادِ مادرشوهر و خواهرشوهرِ مینا در راهروی بخش می‌پیچید . به راهرو سرک کشیدم ،نگاهِ مبهوت و خیره‌ی مراجعین و همکاران روی ما سنگینی می‌کرد. دیگر طاقت نداشتم تماشاچیِ این معرکه‌ی وقیحانه باشم. صبرم لبریز شد؛ گوشیِ داخلی را برداشتم و مستقیماً با واحدِ حراست بیمارستان تماس گرفتم.
طولی نکشید که دو نفر از مأموران سنگین‌وزن و جدیِ حراست با قدم‌های بلند وارد بخش شدند. با اشاره‌ی کوتاه من، به سمت آن دو زنِ هتاک رفتند. مسئول حراست با لحنی خشک و آمرانه جلو آنها راه را گرفت:
«خانم محترم! اینجا بیمارستانه، محل عربده‌کشی و آبروریزی نیست. لطفاً همین الان بدون سر و صدا از بخش خارج بشین، وگرنه با نیروی انتظامی باهاتون برخورد می‌کنیم!»
خواهرشوهر مینا با چهره‌ای سرخ از خشم و وقاحت دست به کمر زد و جیغ کشید:
«به شما ربطی نداره! این عروسِ هرزه‌ی ما...»
اما مأمور حراست اجازه نداد حرفش تمام شود؛ قاطعانه حرفش را برید و با اشاره به خروجی گفت:
«بفرمایید بیرون خانم به ظاهر محترم! همین الان!»
مادرشوهرش به سر و سینه زد، شروع به بددهنی و نفرین کرد و زیر لب غرولندکنان، با کشیده شدن توسط حراست، به سمت درِ خروجیِ بیمارستان هدایت شدند. مأموران تا دمِ درِ اصلی بدرقه‌شان کردند و بساطِ این افتضاح را جمع کردند.
نفسِ راحتی کشیدم و برگشتم سمتِ مینا که روی صندلی مچاله شده بود و ریزریز اشک می‌ریخت. دستش را گرفتم و گوشی‌اش را جلویش گذاشتم:
«حالا وقتشه... همین الان به فرید زنگ بزن و جریانِ گندی رو که خانواده‌اش بالا آوردن و حراست بیرونشون کرد، مو به مو براش تعریف کن تا بفهمه چه کلافی توی خونه‌اش پهنه!»
مینا با انگشتانی لرزان شماره‌ی فرید را گرفت. بوق دوم نخورده، صدای نگران و آشفته‌ی فرید در گوشی پیچید:
«بله مینا؟ باز چی شده؟ کار دارم .حالم از دیشب خرابه...»
مینا نفسِ عمیقی کشید و با صدایی که از شدت بغض خش‌دار شده بود، همه‌ی ماجرا را گفت:
«فرید... مادر و خواهرت اومدن توی بیمارستان، وسطِ بخشِ بیمارستان جیغ و داد راه انداختن و آبروی چند ساله‌ام رو ریختن روی دایره! حراست اومد، با خفت و آبروریزی بیرونشون کرد... تا کی باید تاوانِ این کثافت‌کاری‌ها و بی‌عاری‌های خانواده‌ات رو من پس بدم؟!»
سکوتِ سنگینی خطِ تلفن را پر کرد. صدای آهِ عمیق و خردکننده‌ی فرید در گوشی پیچید:
«خدای من... مینا، قسم می‌خورم همین امروز بساطم رو جمع کنم و برای همیشه این خونه رو ترک کنم. غلط کردم که پنهون‌کاری کردم... من رو ببخش!»
تماس که قطع شد، مینا در آغوشم زار زد. دستانش را محکم فشردم؛ در این شهرِ پر از دود و نخل‌های سوخته، انگار هیچ‌کدام از ما حق نداشتیم طعمِ آرامش را بچشیم.