«آره دیگه! پسرِ من رو جادو کرده که هیچ‌چیز رو به ما نمی‌گه! عروسِ آوردیم یا مارِ سر آستین؟ یواشکی رفته عقد کرده، اون‌وقت ما باید از غریبه‌ها بشنویم که فلانی شوهر کرده و تو این شهرِ درنده‌دشت آبرو واسه‌مون نذاشته!»
خواهرشوهرش جلوتر آمد، دست به کمر زد و با خنده‌ای تهوع‌آور و زهرآگین اضافه کرد:
«این خودش می‌دونه چه ریگی به کفششه... از بس تو این بیمارستان می‌پلکه و با این دکتر و اون دکتر گرم می‌گیره، معلوم نیست سر و کله‌اش کجا گرمه که حتی جرئت نکرده به خانواده‌ی شوهرش بگه عروسشون شده! دختره‌ی پاپتی...»
صدای پچ‌پچِ تحقیرآمیزِ همکاران در راهروی بخش پیچید. نگاه‌های سنگین و هرزه‌ی بعضی از همراهان بیمار روی مینا سنگینی می‌کرد. مینا از خجالت، غصه و استثمارِ چندساله‌ی این خانواده، به سرفه افتاده بود و دانه‌های درشت اشک روی گونه‌اش می‌غلتید. سریع به سمتش دویدم، بازوش را محکم گرفتم، از میان آن جمعیتِ سمج و وقیح بیرون کشیدم و توی اتاق استراحت پزشکان بردمش. در را با شتاب بستم و قفل کردم؛ لیوان آبی دستش دادم که از شدت لرزش دندان‌هایش به لبه‌ی لیوان می‌خورد.
مینا با شانه‌هایی که از فرط بغض و تحقیر می‌لرزید، هق‌هق‌کنان خودش را روی صندلی رها کرد:
«گیسو... دیدی چطور آبروم رو تو دلِ بیمارستان ریختن رو دایره؟ فکر کردن من از روی بی‌عاری و هوس یواشکی عقد کردم! به خدا قسم دلیل اینکه پنهانش کرده بودم چیز دیگه بود... شوهرم از دست این مادر و خواهرش عاصی و روانی شده. این دو تا زن، کله‌ی پُر از فساد و نقشه‌های کثیف دارن؛ مردهای غریبه رو به اسم مهمونِ ویژه راه می‌دن توی خونه و دارن شوهرم رو هم می‌کشن تو باتلاق کثافت‌کاری! شوهرم بیچاره‌ست... از ترسِ آبروی بربادرفته‌اش به من گفت فعلاً به خانواده‌ام نگیم عقد کردیم تا کار و بارمون رو جمع کنیم و از این خانه‌ی ف•ساد بریم، اما این مارها افتادن دنبالم که چرا پنهان‌کاری کردی!»
دست‌های یخ‌زده و لرزانش را میان دست‌هایم گرفتم. نگاهِ شکسته‌ی مینا، تصویرِ واضحی از دردِ کهنه‌ی زنانی بود که در این شهرِ پر از دود و نخل‌های سوخته، زیر چرخ‌دنده‌های مردسالاری و خانوادوه‌های فاسد له می‌شدند.
آه از نهادم بلند شد. نگاهی به دست خودم انداختم؛ به آن حلقه‌ی طلا که مثل دستبندِ یک زندانی روی دستم می‌درخشید. میانِ قفسِ عمارتِ حاج رحمان و همسریِ اجباری با کسری، من و مینا چه فرقی با هم داشتیم؟ این جامعه، با تمام قوانینِ مردانه‌اش، زن‌ها را محکوم کرده بود که یا بسوزند و بسازند، یا زیر پاهای تندِ قضاوتِ دیگران خرد شوند. انگار نفس کشیدنِ یک زن، خودش بزرگ‌ترین گناهِ روی زمین بود!