نفس عمیقی کشیدم و به سمت اتاق برگشتم. پاهایم از فرط خستگی دیگر یاری نمی‌کردند. درِ اتاق را باز کردم و خودم را روی تخت انداختم؛ بی‌آنکه لباس‌هایم را عوض کنم، خیره شدم به سقف تاریک و تار و پودِ این بازیِ کثیف که هر لحظه بیشتر دور گلویم تنگ‌تر می‌شد.
سنگینیِ پلک‌هایم با صدای خش‌دارِ قدم‌هایی در راهرو شکست. میان خواب و بیداری، پتو را تا زیر چانه‌ام بالا کشیدم و نفس حبس‌شده‌ام را فرو دادم.
درِ اتاق بی‌سروصدا باز شد. بوی تندِ الکل و عطر کسری بلافاصله در فضای تاریک اتاق پیچید. مست بود؛ پاهایش روی زمین سنگین کشیده می‌شد. آمد و لبه‌ی تخت ایستاد. گوشیش را از جیبش بیرون کشید. نور آبی‌رنگِ صفحه‌ی گوشی روی صورتش افتاد و خط فکش را برجسته‌تر کرد. گوشی را آورد دمِ گوشش و با صدایی بم، آرام و به‌شدت رمزآلود در سکوت اتاق زمزمه کرد؛ کلماتی کاملاً گنگ که برای منِ بین خواب و بیداری، معنای خاصی نداشت:
«واحدِ صفر-چهار... پلاکِ اروند روی بسترِ ماسه متوقف شد. کبوترِ چاهی مهره‌ی سوم رو در طبقه‌ی صفر جابه‌جا کرد؛ گرگِ خاکستری هنوز در نقطه‌ی کورِ بارانداز پرسه می‌زنه و به دنبال طعمه می‌گرده. مجوزِ نهاییِ صادر نشده؛ اجازه بدید سایه‌ها خودشون همدیگر رو بجوند و ماه کامل بشه... پایانِ موج.»
تلفن را قطع کرد. نفس عمیقی کشید. چند لحظه بی‌هدف سر جایش ایستاد؛ انگار از سرِ همان عادتِ همیشگی یا خستگیِ مفرط، خواست سمتم روی تخت بیاید، اما ناگهان نگاهی به بدنِ من که به تخت چسبیده بود انداخت. فک منقبضش را فشرد، بدون اینکه حرفی بزند یا سمتم برود، پا پس کشید.
با قدم‌هایی که از فرط مستی تعادل درستی نداشتند، از تخت دور شد و خودش را روی کاناپه‌ی چرمیِ گوشه‌ی اتاق انداخت. صدای نفس‌های عمیق و سنگینش آرام آرام در سکوت اتاق پیچید، اما ذهن من، درگیرِ آن کلماتِ رمزی و عجیب، تا صبح بیدار ماند.
صبح با نورِ تند و بی‌رحمی که از لای پرده‌های حریر به درون اتاق می‌پاشید، چشم باز کردم. سردردِ عجیبی شقیقه‌هایم را می‌فشرید، انگار بازوی سنگینِ دیشب روی مغزم جا مانده بود. کاناپه‌ی گوشه‌ی اتاق خالی بود؛ کسری رفته ، اما بوی تلخِ عطرش هنوز روی بالش خودنمایی می‌کرد. زمان نداشتم تا به معمای کلماتِ رمزی و تنهاییش فکر کنم؛ ساعت بیمارستان دیر شده بود.
لباس‌هایم را تعویض کردم و با پاهایی لرزان خودم را به بیمارستان گلستان رساندم. فضای درمانگاه، برخلاف همیشه، آکنده از بوی تندِ توهین و همهمه‌ی گزنده‌ای بود که مو را بر تن راست می‌کرد. تا وارد بخش شدم، مینا، همکارِ پرستارم، با چشم‌های سرخ و پف‌کرده گوشه‌ی ایستگاه پرستاری چمباتمه زده بود. سرش را پایین انداخته بود و با انگشتانی لرزان، با گوشه‌ی مقنعه‌اش بازی می‌کرد. چند قدم آن‌طرف‌تر، مادرشوهر و خواهرشوهرِ مینا با چادر و چهره‌هایی که از فرط خشم و وقاحت سرخ شده بود، ایستاده بودند و با صدای بلند، بیمارستان را روی سرشان گذاشته بودند: