«الو... مهرآیین؟ مثلا اینکه زود زود دلت برامون تنگ میشه،تو مهمونی نمی بینمت... کجا رفتی پسر ،باهات حرفا داشتم .
کسری نگاهی به تیرگیِ عمارت انداخت و با لبخندی که بوی خون می‌داد، پچ‌پچ کرد:
«به پسرت بگو گورش رو گم کنه، شیخ. فرستادنِ منصور برای بو کشیدنِ دور و بارانداز من، بازیِ خطرناکیه. این‌بار به احترامِ مجلس نادیده گرفتم، اما اگر دفعه‌ی بعد منصور یا آدم‌هات به خانواده و ناموسِ من نزدیک بشن، فردا صبح جنازه‌اش رو وسط همون بارانداز تحویل خودت می‌دم!فکر کنم قبلا راجع بهش توافق کردیم که دیگه کاری به خانواده آریا نداشته باشی . تو درصدت رو گرفتی تا خون پسرت رو نادیده بگیری.»
شیخ‌جبّار پُک محکمی به قلیانش زد و خنده‌ی خش‌داری کرد:
«تند نرو، مهرآیین... دخترِ صابر آریا فقط یه مهره‌ست. حواست باشه خودت وسط این بازی نسوزی!»
کسری تلفن را قطع کرد. نفس عمیقی کشید، نگاهی به من که مات و مبهوت ایستاده بودم انداخت و درِ عمارت را باز کرد :
«برو داخل.»
با دستور کوتاه کسری، پا به درون عمارت گذاشتم. فضای دالان تاریک و خنک بود، اما بوی عود و عطرِ سنگینِ عربی که از سالنِ پذیرایی می‌آمد، حالم را به هم می‌زد. مهمانی ادامه دار بود؛ شیخ جبار کعبه پور انجا بود،مردی که نامش لرزه به تن هرکسی می‌انداخت.
از پله‌های چوبی و پهنِ عمارت بالا می‌رفتم که صدای پا و همهمه از پایین توجه‌ام را جلب کرد. از لای نرده‌های منبت‌کاری شده‌ی طبقه‌ی بالا، سرگردان و خسته به پایین نگاه کردم.
شیخ جبار میان شلوغیِ مهمان‌ها ایستاده بود. نگاهش ناگهان به ورودیِ سالن افتاد. کسری با آن پیراهن مشکی و شانه‌های چهارشانه، در چارچوب در ایستاده بود . چشم‌های ریز و تیزِ شیخ جبار روی او قفل شد. نگاهی به من انداخت، نگاهی به کسری که سرشار از اقتدار و بی‌اعتنایی بود، و بعد... فکِ استخوانی‌اش از خشم منقبض شد.
دیدنِ ما آن هم این موقع شب، تمام نقشه‌هایش را به هم ریخته بود. دستپاچه و خشمگین گوشی‌اش را از جیب بیرون کشید و همان‌جا، وسط جمعیت، شماره‌ی پسرش منصور را گرفت. صدای خش‌دار و عصبانی‌اش از فاصله‌ی دور هم به گوش می‌رسید:
«منصور... کجای کاری کثافت؟ مگه نگفتم گورت رو گم کنی بیای اینجا؟ بهت نگفتم به این دختر و اون پسره کاری نداشته باشی؟ گند زدی به همه‌ی نقشه‌ها... سریع خودت رو برسون اینجا، همین الان!»
تلفن را قطع کرد. چهره‌اش از فرط خشم سرخ شده بود. فنجان قهوه‌اش را روی سینیِ پیشخدمت کوبید و بدون اینکه به کسی نگاه کند، با قدم‌های بلند و سنگین به سمت درِ خروجی عمارت رفت. آدم‌هایش با پچ‌پچ و سراسیمه دنبالش راه افتادند و مهمانی در یک لحظه به هم ریخت.