«تو از منصور بدتری... تو یه حیوونی کسری! از کعبه‌پورها فراریش دادی که فقط خودت ازش به عنوان طناب دار من استفاده کنی؟»
کسری فرمان را با یک دست چرخاند، نگاه تیز و برّنده‌اش را برای یک ثانیه از جاده گرفت و در چشم‌های من کوبید؛ نگاهی چنان سنگین و سرد که انگار به قعر چاهی تاریک خیره شده بودم:
Fe: #پیش_ازآنکه_نخلها_بسوزند
#پارت34
«من هر چیزی که لازم باشه می‌شم، گیسو؛ حیوون، قاچاقچی، شوهرِ اجباریِ تو... هر چیزی که برای زنده موندن لازم باشه.»
نگاهش دوباره به جاده برگشت. نور چراغ‌های لندکروز از لابه‌لای نخلها می‌گذشت و روی پیراهن مشکی‌اش که آستین‌هایش را تا آرنج بالا زده بود، سایه‌روشن می‌انداخت.
«اما کاوه فقط تا وقتی زنده می‌مونه که تو جایگاهت رو توی عمارت بفهمی. فردا صبح هیچ‌کس نباید بفهمه امشب کجا بودی. باید بری بیمارستان، حلقه‌ات رو دستت نگه داری و طوری رفتار کنی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.»
خنده‌ای بی‌جان و پر از طعنه از گلویم بیرون آمد.
«بعد از این‌همه تهدید، هنوز فکر می‌کنی می‌تونی برام نقش تعیین کنی؟ تو خودت چی هستی جز یه قاچاقچیِ سنگدل که با جون آدم‌ها بازی می‌کنه؟»
«نقش رو من تعیین نکردم. خیلی قبل‌تر از اینکه تو وارد عمارت من بشی، برای هر دومون نوشته شده بود.»
حرفش مثل تیغی باریک زیر پوستم نشست. چند لحظه فقط صدای موتور لندکروز میانمان بود. بعد، با صدایی که از خشم و درماندگی می‌لرزید، گفتم:
«اون چیزی که گفتی... قاتل مادرت. خانواده‌ی من چه ربطی بهش دارن؟ هفت سال قبل که کاوه سیزده سالش بود و پدر منم یه نگهبان ساده، چطور می‌تونیم تو قتل مادرت درگیر باشیم.»
دستش روی فرمان سفت شد. برای لحظه‌ای کوتاه، عضله‌ی فکش تکان خورد؛ اما چهره‌اش دوباره همان نقاب سرد را گرفت.
«توی این شهر هیچ‌کس بی‌گناه نیست. نه پدرت، نه شیخ‌جبّار که امشب وسط مهمانی نشسته و پسرش رو فرستاده بود تا مثل سگ دنبالِ بوی کاوه بگرده، نه حتی اون‌هایی که وانمود می‌کنن برای نجات دست دراز کردن.»
«و خودت؟ تو چی؟ فکر کردی با این کارهای تیره‌ات خیلی قهرمانی؟»
این‌بار نگاه خیره‌اش را دوخت به من؛ نگاهی که هیچ راه فراری نداشت:
«من دنبال حقایقی‌ام که امثال تو حتی تصورش رو هم نمی‌کنید. حالا پیاده شو.»
لندکروز جلوی عمارت ایستاد. پیاده شد؛ در را برای من باز کرد و دستم را کشید بیرون. اما همان‌جا، پیش از اینکه وارد شویم، گوشی‌اش را از جیبش درآورد. شماره‌ای را گرفت و روی بلندگو گذاشت؛ چند بوق ممتد در سکوت شب پیچید تا اینکه صدای گرفته و بمِ شیخ‌جبّار از پشت خط بلند شد، در حالی که هنوز سر و صدا و اهمهمه‌ی مهمانی‌اش از پشت تلفن به گوش می‌رسید: