قلبم با قدرت کوبید. کاوه از اعدام جسته بود. برای چند لحظه حس خفگی جای خودش را به تنفس داد، اما شرط... کلمه‌ی شرط همیشه مثل دمل چرکین سر باز می‌کرد.
«چه شرطی؟» پرسیدم، با نگاهی که مستقیم روی چشمان سنگی کسری متمرکز بود.
کسری جلوتر آمد. روی دسته‌ی کاناپه‌ی پدرش نشست و دستش را روی پشتی مبل گذاشت. آن خط زخم پشت دستش حالا زیر نور لوستر واضح‌تر دیده می‌شد: رد یک بریدگی بخیه‌شده‌ی ناشیانه.
«شرطش اینه که تو همین حالا پای دفتر عاقد رو امضا می‌کنی. یه عقد دائم، بدون حق طلاق، بدون حق خروج از کشور، و با مهریه‌ای که حاج‌محراب تعیین کرده: یک جلد قرآن و صد تا شاخه نخل از زمین‌های کوت‌عبدالله. تو از امشب اسم مهرآیین رو می‌ذاری روی پیشونیت. دیگه اینترنِ بیمارستان دولتی نیستی؛ زنِ کسری مهرآیینی. هر جا من رفتم، هر کاری من گفتم، و هر دری که من بستم، حد و حدود زندگیته. تا وقتی هم پرونده‌ی شلمچه مختومه نشده، حتی یک کلمه با اون برادر کودنت درباره‌ی جزییات اون شب حرف نمی‌زنی.»
عاقد دفتر بزرگ را به سمتم هل داد. قلم خودنویس مشکی‌رنگی کنارش بود.
سکوت سالن آن‌قدر عمیق بود که فقط صدای فس‌فس کپسول اکسیژن حاج‌محراب شنیده می‌شد. پیرمرد با چشم‌های تیزش واکنشم را می‌پایید؛ کسری هم مثل مجسمه‌ای از سنگ، بدون هیچ احساسی، منتظر تسلیم شدنم بود.
سرم را بالا گرفتم. مستقیم به چشم‌های کسری زل زدم:
«من یه شرط دارم.»
ابروهای کسری بالا پرید. حاج‌محراب تسبیحش را متوقف کرد.
«تو شرط داری؟» حاج‌محراب با ناباوری و خشم گفت. «دخترِ صابر... تو از جون داداشت مایه داری یا...»
«اجازه بدین بشنوم.»
این صدای کسری بود. دستش را بلند کرد و حرف پدرش را قطع کرد. چشمانش باریک شد؛ نوری از کنجکاوی خطرناک در مردمک‌هایش درخشید. آمد جلو، خم شد روی میز، طوری که فاصله‌ی صورتمان کمتر از یک قدم شد:
«بگو، خانم دکتر. بگو ببینم چی می‌خوای.»
«شیفت‌های بیمارستانم رو رها نمی‌کنم.» شمرده، محکم و بدون ذره‌ای لرزش گفتم. «من پنج سال از عمرم رو توی بخش تروما و کالبدشکافی تلف نکردم که حالا بشینم توی این عمارت و بوی قلیون و تنباکو رو تنفس کنم. روزها بیمارستان گلستان کارم رو ادامه می‌دم؛ شب‌ها می‌تونید قفلم کنید توی اتاقم. و دوم...»
نفس عمیقی کشیدم و نگاهم را روی صورت کسری کشیدم:
«هیچ لمسی، هیچ حقی از هم‌بستریِ اجباری، تا روزی که خودم با پای خودم نیومدم، وجود نخواهد داشت. تو گفتی این وصلت برای دهن‌بستن عشیره و مصلحت این شرکته. پس مثل دو تا شریک توی یه انبار قرارداد می‌بندیم. قبوله؟»
چند ثانیه‌ی جهنمی گذشت.
خشم در نگاه حاج‌محراب زبانه کشید؛ پیرمرد دهان باز کرد تا نگهبان‌ها را صدا کند، اما کسری ناگهان خندید.