داخل خانه هوای خنک و سنگینِ کولرهای گازی اسپلیت ایستاده مثل سیلی به صورتم خورد. سالن، تلفیقی هولناک از سنت کهنه و ثروت مدرن بود; فرش‌های دستباف بسیار نفیس هفتادرج تبریز روی سنگ‌های مرمر کرم‌رنگ، مبلمان چوبی استیل با روکش مخمل درباری و تابلوهای نقاشی قدیمی از سران عشایر و تجار نامدار خوزستان.
وسط سالن، زیر چلچراغ برنزی بزرگ، حاج‌رحمان مهرآیین روی یک کاناپه‌ی عریض نشسته بود. پیرمردی درشت‌هیکل با صورتی تکیده و ابروهای پرپشت خاکستری، شلوار پارچه‌ای اعلا و عرق‌چینی بر سر. شلنگ باریک کپسول اکسیژن پرتابلی که کنار مبلش قرار داشت، از بینی‌اش رد شده بود و با هر نفسش، صدای فیس‌فیس خفیفی در فضا رها می‌کرد. در دستش تسبیحی از هسته‌ی خرمای تراش‌خورده بود.
سمت راستش، عاقدی با دفتر بزرگ و عینک مطالعه نشسته بود. و کنار پنجره‌ی بلند سرتاسری، با پشتی تکیه‌داده به چهارچوب و فنجان چای سیاهی در دست، **کسری** ایستاده بود.
کت دودی ساده‌ای روی همان پیراهن تیره‌اش انداخته بود. به محض ورود من، چشم‌های قهوه‌ای ماتش روی من چفت شد. نه سلامی، نه لبخندی؛ انگار داشت ورود بیمار بدحالی را به اتاق احیا نگاه می‌کرد.
حاج‌رحمان با سرفه‌ای سینه را آزاد کرد و به صندلی روبه‌رویش اشاره زد. صدایش عمیق و خشن بود ، شبیه کشیده شدن زنجیر لنگر کشتی روی اسکله:
«بیا بشین، دختر صابر. تعارف نداریم اینجا.»
نشستم. لبه‌ی صندلی، صاف و شق‌ورق.
«سلام حاج‌آقا.»
پیرمرد نگاهی از سر تا پایم انداخت. لب‌های خشکیده‌اش کمی کج شد:
«زبونت مثل چشمهات قراره بعداً برامون شر درست کنه؟ صابر مردِ بی‌دست‌وپایی بود، اما تو شبیه اون نیستی. مادرت هم همین‌طور بود... قبل از اینکه اون نخلستان خاکستر بشه، سرش رو جلوی احدالناسی خم نمی‌کرد.»
نام مادرم مثل تیغه‌ای در قلبم نشست. دست‌هایم را زیر چادر مشت کردم:
«من برای مرور خاطرات گذشته نیومدم حاج‌رحمان. اومدم بدونم برادرم از انفرادی درمیاد یا این بساط فقط یه نمایش برای کشوندن من به این عمارته؟»
صدای گذاشته شدن نعلبکی روی میز کوچک عسلی آمد. کسری از کنار پنجره جدا شد. قدم‌هایش شمرده بود. آمد و درست پشت سر پدرش ایستاد؛ دست‌هایش را در جیب شلوارش فرو برد و نگاه گزنده‌اش را روی من انداخت:
«تو توی جایگاهی نیستی که تعیین کنی چی نمایشه و چی واقعیت، گیسو خانم. نوار دوربین مداربسته‌ی درگاه جنوبی انبار شلمچه، نیم‌ساعت پیش به دست قاضی بازپرس رسید. اون نوار نشون می‌ده کاوه اسلحه رو مسلح کرده ولی تیری که منوچهر رو انداخته، از زاویه‌ی دیگه‌ای بوده. قرار بازداشتش از قتل عمد تبدیل شد به حمل سلاح غیرمجاز و اخلال در نظم عمومی مرزی. با سند این عمارت، فردا صبح از بند قرنطینه میاد بیرون و می‌ره خونه... البته به یه شرط.»