صابر روی تخت چوبی افتاده بود. صورتش عرق‌ریزان، چشم‌هایش زل‌زده به پنکه‌ی سقفی که با صدای تق‌تق بی‌حاصلی هوا را جابه‌جا می‌کرد. وقتی کیفم را بستم و چادرم را مرتب کردم، دهان باز کرد؛ صدایش شبیه ساییده شدن سنگپا روی سیمان بود:
«گیسو... نرو بابا. برو بازپرسی، داد بزن بگو من خودم زمین‌ها رو می‌دم... بگو کاوه رو ببرن زندان کارون، چند سال حبس بکشه اما تو... تو نباید زیر بارِ اسم اون پسره بری. کسری... کسری آدمِ این شهر نیست. این برگشته که بسوزونه.»
چمدان را برداشتم. ایستادم کنار تختش. دست خشکیده‌اش را که جای لکه‌های قهوه‌ای سن و سال رویش نشسته بود، میان دو دستم گرفتم. سرد بود؛ سرمای پدری که شرمنده‌ی سفره‌ی خالی و پسر دربندش است.
«اگه نرم، کاوه حبس نمی‌کشه بابا. تا شنبه طناب می‌ندازن گردنش. خاندان کعبه‌پور مقتول دادن، رضایت نمی‌دن مگر اینکه قدرتِ بزرگ‌تری مثل مهرآیین بیاد ضامن بشه. کاوه طاقت سه روز انفرادی رو نداره، چه برسه به سه‌پایه‌ی اعدام. من می‌رم... ولی حواسم هست. من دختر شمام، نه گوسفند قربانیِ نخلستان.»
صدای بوق کوتاه و خشک لندکروز در کوچه طنین انداخت. دو بار، ممتد و قاطع. وقت تمام شده بود.
وقتی پا به کوچه گذاشتم، یکی از نوچه‌های کسری با شلوار کتان راسته و پیراهن دکمه‌دار تیره دم ماشین ایستاده بود. چمدانم را بی‌کلام از دستم گرفت، توی صندوق پرت کرد و درِ عقب را باز نگه داشت. من حتی به پشت سرم، به پنجره‌های زنگ‌زده‌ی خانه‌مان نگاه نکردم. هر نگاه عقب‌گرد، مثل تردید قبل از برش چاقوی جراحی بود؛ اگر دستت می‌لرزید، مریض زیر دستت پرپر می‌شد.
محله‌ی عامری اهواز، دنیای دیگری بود.
جایی نزدیک به کرانه‌ی رود، پشت نخل‌های سرسبز و بلند با دیوارهای کاه‌گلیِ ضخیمی که روی آن‌ها حفاظ‌های تیغ‌دار آهنی کار گذاشته بودند. عمارت مهرآیین، ساختمانی آجری و باشکوه از دوران پهلوی اول بود با ایوان‌های پهن قوسی‌شکل، شناژبندی‌های مرمری، و شیشه‌های رنگی خردلی و لاجوردی که زیر نور گرگ‌ومیشِ کارون به چشم مار می‌مانستند. سه دستگاه تویوتا هایلوکس دوکابین با شیشه‌های تمام‌دودی جلوی درِ چوبیِ بزرگ عمارت پارک بودند؛ ماشین‌هایی که در اهواز همه می‌دانستند کارشان حمل بارهای ورق آهن و ترانزیت کانتینری به شلمچه و بصره است.
در حیاط سنگ‌فرش‌شده، صدای فواره‌ی آب‌نمای سنگی بلند بود. بوی گِل‌باران‌خورده و تلخی تنباکوی عراقی هوا را پر کرده بود. چند مرد دشداشه‌پوش با چفیه‌های سفید و سیاه دور حوض نشسته بودند و با ورود من، نگاه‌های سنگین و شکاکشان مثل رگبار ساچمه روی تنم خالی شد. زمزمه‌های ریز عربی بینشان ردوبدل شد:
«دخترِ صابر... خواهرِ قاتل...»
سرم را بالا گرفتم. اگر مقنعه‌ام ساده بود، نگاهم شبیه یک خط‌کش پولادین بود. نوچه مرا تا درگاه بزرگ سالن هدایت کرد و خودش پشت در ماند.