«خب؟ بهای این معامله چیه؟ زمین‌های نخلستان کوت‌عبدالله؟ سند این خرابه‌خونه؟ چقدر می‌خواین؟ بگین چقدر پول خون می‌خواین؟»
کسری خندید. یک خنده‌ی کوتاه، تلخ و بدون صدا که فقط چین‌های ریز گوشه‌ی چشمانش را عمیق‌تر کرد. دست راستش را از جیب شلوارش بیرون آورد و کاغذی با سربرگ دفترخانه‌ی اسناد رسمی شماره دوازده اهواز را جلوی صورتم گرفت:
«حاج‌رحمان پول لازم نداره. زمین‌های شما هم به درد چرای گوسفندهای کعبه‌پور هم نمی‌خوره. شرط بابام برای درآوردن اون نوار امنیتی و نجات گردن برادرت، یه چیزه...»
مکث کرد. نگاهش را مستقیم در چشمانم فرو برد:
«عقد رسمی و دائم با من. همین امشب. توی عمارت عامری.»
اتاق دور سرم چرخید. شرجی هوا ناگهان مثل سرب مذاب در گلویم ریخت. صدای ناله‌ی پدرم از روی پله‌ها بلند شد، اما در گوش من فقط زوزه‌ی باد بود.
«چی داری می‌گی؟ من... من دانشجوئم! من با تو...»
کسری کاغذ را پس کشید و با خونسردی تا کرد و گذاشت توی جیب پیراهنش:
«تو قراره ضامن دهن‌بسته موندن صابر باشی. قراره آبروی خاندان مهرآیین باشی جلوی عشیره‌ی مقتول که نگن حاج‌رحمان با یه خانواده‌ی دزد وصلت کرد؛ بگن با دخترِ همکار قدیمی‌اش، خانم دکتر آریا، عروسی گرفتیم تا دو تا طایفه به جون هم نیفتن. و مهم‌تر از همه...»
دستش را آورد بالا. انگشت شستش را با فاصله‌ی دو سانتی‌متر از لبه‌ی مقنعه‌ام نگه داشت، بی‌آنکه لمسم کند:
«بابام دلش زن نجیب می‌خواد برای این خونه‌ی پر از گرگ. ولی من بهت هشدار می‌دم گیسوخانم... پای سفره‌ی عقد من نشستن، نجات کاوه هست، ولی برای تو... شروعِ یه شیفتِ کاریه که هیچ‌وقت مرخصی نداره. تا ساعت پنج بعدازظهر لباست رو جمع کن. ماشین میاد دنبالت.»
چرخید. بدون اینکه به پشت سرش نگاه کند، قدم‌های سنگینش را به سمت در خروجی برداشت.
گرد و خاک اهواز با وزش بادی تند از زمین بلند شد و رد کفش‌های کسری را روی موزاییک‌های شکسته پوشاند. من مانده بودم، یک نامه‌ی امضانشده، و برادری که طناب دار هر ثانیه به شاهرگش نزدیک‌تر می‌شد.
ساعت چهار و نیم عصر، آسمان اهواز دیگر خاکستری نبود؛ به سرخیِ قیرِ داغ و آجر کوره می‌زد. شرجی مثل نایلونی خیس دور تن می‌پیچید و بوی گل‌ولای بستر کارون از لای درزهای کولرگازی پوسیده‌ی خانه رد می‌شد.
چمدان پارچه‌ای سرمه‌ای‌ام—همان که دو سال پیش برای شیفت‌های چهل‌وهشت‌ساعته‌ی بیمارستان سینا و جندی‌شاپور خریده بودم—گوشه‌ی اتاق با دهان نیمه‌باز نشسته بود. داخلش نه توری بود و نه آینه‌ای. چند دست لباس ساده، گوشی پزشکی لیتمنِ طوسی‌رنگم با دیافراگم خش‌افتاده، دو تا کتاب درس جراحی لارنس، یک بسته قرص پروپرانولول و شیشه‌ی عطر ملایم گل یاس که مادرم پیش از سوختن در نخلستان برایم گذاشته بود. همه‌اش همین بود؛ ارثیه‌ی یک زندگیِ پاره‌پاره.