«انبار شماره‌ی چهار؟ شمش‌های کعبه‌پورها؟... کاوه کجاست کسری؟ همین الان بگو کجاست!»
لبخندِ کجی، آمیخته به تمسخر و خشونتی کنترل‌شده، کنج لب‌های خط‌شده‌اش نشست. یک قدم جلوتر آمد؛ آن‌قدر نزدیک که حرارت سینه‌ی ستبرش در سوزِ یخ‌زده‌ی کارون پوستم را سوزاند. بدون آنکه صدایش ذره‌ای بلرزد، دستِ چپش را بالا آورد و چانه‌ام را میان دو انگشتِ سنگین و بی‌رحمش گرفت. چنان فکم را فشرد که استخوان‌های صورتم تیر کشید. سرم را بالا کشید تا مجبور شوم مستقیم در سیاهیِ مطلقِ چشم‌هایش نگاه کنم:
«فکر کردی کاوه رو می‌ذارم دمِ دست که تا اراده کردی بدوی بغلش کنی و با هم اشک بریزین؟ نه، عروس‌خانم! برادرت جاییه که نه پای تو بهش می‌رسه، نه دستِ سگ‌های شکاریِ شیخ‌جبّار و منصور کعبه‌پور. اونا مثل گرگِ تیرخورده کلّ خوزستان رو بو می‌کشن تا جنازه‌ش رو هم که شده از زیر خاک بکشن بیرون... چون اون احمق پاش رو جایی گذاشته که قیمت دیدنش فقط مرگه!»
«اگه کعبه‌پورها دنبالشن... اگه تو نجاتش دادی... پس چرا مخفیش کردی؟ چرا نمی‌ذاری فقط یه بار صداش رو بشنوم؟ یک هفته‌ست... یک هفته‌ست نمی‌دونم زنده‌ست یا زیر شکنجه—»
فشار انگشت‌هایش روی استخوان چانه‌ام بیشتر شد؛ دردی گزنده که حرفم را در گلو برید. صدایش آرام بود، اما ابهت و خشونتی داشت که رعشه به ستون فقراتم می‌انداخت:
«چون تا وقتی دهنِ تو قفل بمونه، اون نفس می‌کشه. چون ارزشِ کاوه برای من اینه که تو یاد بگیری چطور زنم باشی! ادای عروس‌های خون‌بسِ لال رو دربیاری، نه یه اینترنِ فضول که فکر می‌کنه با دو کلمه درسِ بیهوده می‌تونه جلوی کارهای این مرز قد علم کنه.»
دستش را پس کشید. پوستم از جای انگشت‌هایش گزگز می‌کرد.
ناگهان از انتهای جاده‌ی خاکیِ پشت نخلستان، نور ضعیفِ دو چراغ در تاریکی مطلق سوسو زد. صدای غرشِ بمِ موتوری که به سمت بارانداز گاز می‌داد، سکوت سنگین اروند را شکافت.
در یک ثانیه، آرامش مرگبار اسکله به هم ریخت.
یکی از مردان مسلحِ کسری با دشداشه‌ی تیره از روی لنج به پایین پرید، سلاح کلاشینکفش را روی شانه جابه‌جا کرد و با عجله خودش را به کسری رساند. پچ‌پچِ تند و مضطربش به عربی بود:
«آقا! پاترولِ آدم‌های منصوره... از سمت نهرِ خَیّن دارن میان! شیخ‌جبّار خط رو بو برده، فکر می‌کنن پسره رو آوردین اسکله که با لنج رد کنین جایی!»
قلبم در سینه فرو ریخت. کعبه‌پورها! همان‌هایی که می‌خواستند برادرم را پای چوبه‌ی دار بکشند!
کسری حتی پلک نزد. قامتش مثل صخره‌ای تراشیده‌شده استوار بود؛ نه اثری از استرس در رگ‌های گردنش دیده می‌شد و نه عجله‌ای در رفتارش. پیراهنش با آستین‌های تاخورده‌اش، زیر نور ضعیف چراغ‌های قرمزِ لنج جلوه‌ای تهدیدآمیز داشت. با آرامشی که دیوانه‌ام می‌کرد، دستش را توی جیب شلوارش برد و سوییچ ماشین را بیرون آورد. بعد رو کرد به ملوانِ ارشد: