«لنج‌ها تا پنج دقیقه‌ی دیگه راه بیفتن. اگر منصور یک قدم از سیم‌خاردارهای ورودی جلوتر گذاشت، بزنیدش. بارنامه‌ها دستِ ابوفهده؛ هیچ احدی حق نداره سرک بکشه به ورق‌ها و جعبه‌های الکترونیک.»
مرد اطاعت کرد و با شتاب به سمت عرشه دوید. بلافاصله صدای زنجیرهای ضخیمِ لنگر و فریادهای آرامِ جاشوها در تاریکی بلند شد.
کسری بازوی مرا گرفت. این بار هیچ ملاحضه‌ای در کار نبود؛ مثل یک بسته‌ی سبک مرا دنبال خودش کشید. گل‌ولای ساحل زیر پاشنه‌هایم لیز می‌خورد، اما چنگال دستش روی بازویم مانع از افتادنم می‌شد. مرا به سمت ماشینش کشید.
«سوار شو!»
در را با لگد نبست، اما صدایی که از کوبیدنِ در برخاست مثل شلیک گلوله بود. خودش به سرعت دور زد و پشت فرمان نشست. درست در همان لحظه، صدای ترمز شدید یک خودروی شاسی‌بلندِ گل‌آلود چند صدمتر آن‌طرف‌تر، جلوی گیت زنگ‌زده‌ی بارانداز پیچید. دو مرد با اسلحه‌های شکاری و لباس‌های محلی از ماشین پیاده شدند و فریادهایی به زبان عربی کشیدند:
«در رو باز کنید! اون حروم‌زاده‌ی صابر آریا همین‌جاست!»
دستم را ناخودآگاه روی داشبورد گذاشتم، نفسم حبس شده بود:
«کسری... اونان! دارن میان!»
کسری دنده را جا زد، پایش را روی گاز کوبید و بی‌آنکه حتی نگاهی به آینه بیندازد، پوزخند زهرآگینی زد:– «بذار مثل سگ‌های گرسنه بو بکشن. منصور کعبه‌پور کلّ این لجن‌زار رو هم زیرورو کنه، هیچی پیدا نمی‌کنه. کاوه پونزده متر زیر زمین نشسته، جایی که نه بوی باروت می‌رسه و نه نور خورشید... جایی که تا ابد هم عقلِ این جماعت بهش قد نمی‌ده.»
ماشین با یک چرخشِ خشن از مسیر فرعیِ نخلستان پیچید و صدای دادوفریاد و شلیکِ کوری از پشت سرمان در تاریکی گم شد.
رو به کسری چرخیدم. لرزش فکم را مهار کردم و با نفرتی که تمام وجودم را می‌سوزاند، غریدم:
«تو از منصور بدتری... تو یه حیوونی کسری! از کعبه‌پورها فراریش دادی که فقط خودت ازش به عنوان طناب دار من استفاده کنی؟»
کسری فرمان را با یک دست چرخاند، نگاه تیز و برّنده‌اش را برای یک ثانیه از جاده گرفت و در چشم‌های من کوبید؛ نگاهی چنان سنگین و سرد که انگار به قعر چاهی تاریک خیره شده بودم: